فروغی بسطامی (غزلیات)

فروغی بسطامی (غزلیات)
از فروغی بسطامی

آتش‌زدگان ستم آب از تو نخواهند
آخر از کعبه مقیم در خمار شدیم
آخر این ناله‌ی سوزنده اثرها دارد
آزادی اگر خواهی از عقل گریزان باش
آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را
آشوب شهر طلعت زیبای او بود
آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما
آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام
آن که در عشق سزاوار سر دار نشد
آن که لبش مایه‌ی حلاوت قند است
آن که مرادش تویی از همه جویاتر است
آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد
آنان که در محبت او سنگ می‌خورند
آهی که رخنه کردم از وی به سنگ خاره
از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم
از بس عرق شرم نشسته‌ست برویم
از بس عرق شمر نشسته‌ست به رویم
از بس که در خیال مکیدم لبان او
از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد
از تو ای ترک ختن لعبت چین خوش‌تر نیست
از جلوه حسنت که بری از همه عیب است
از دادن جان خدمت جانانه رسیدیم
از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم
از دل سخت تو کز سنگ سیه سخت‌تر است
اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می‌کردم
اگر مردان نمی بردند امتحانش را
اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی
امروز ندارم غم فردای قیامت
امشب ای زلف سیه سخت پریشان شده‌ای
امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم
امشب ز رخش انجمنم خلد برین است
امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست
امشب نگه افتاد بر آن غیرت ماهم
اندوه تو شد وارد کاشانه‌ام امشب
اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها
اولین گام ار سمند عقل را پی می‌کنی
ای آب زندگانی یک نکته از دهانت
ای اهل نظر کشته‌ی تیر نگه تو
ای بنده‌ی بالای تو زرین کمری چند
ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند
ای پیک سحرگاهی پیغامی از و سرکن
ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
ای جز می مشک بر سر دوش
ای خط تو را دایره‌ی حسن مسلم
ای خنده تو راهزن کاروان قند
ای خواجه برو بنده‌ی آن زهره جبین باش
ای خوش آن دم که به بستان تو می‌نالیدم
ای خوش آنان که قدم در ره میخانه‌ی زدند
ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد
ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست
ای ز رخت صبح و شام کاسته شمس و قمر
ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما
ای زلف خم به خم که زدی راه عالمی
ای سر زلف تو سر رشته‌ی هر سودایی
ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی
ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری
ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو
ای فتنه‌ی هر دوری از قامت فتانت
ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما
ای کعبه‌ی مقصودم، وی قبله‌ی آمالم
ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان
ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالم
ای که هم آغوش یار حور سرشتی
ایمن از تیر نگاه تو دل زاری نیست
این چه تابی است که آن حلقه‌ی گیسو دارد
این چه دامی است که از سنبل مشکین داری
این سر که به تن دارم مست می ناب اولی
با آن غزال وحشی گر خواهی آرمیدن
با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی
با رقیب آمدی به محفل من
با من اگر خواجه سری داشتی
با وجود نگه مست تو هشیار نماند
بار محبت از همه باری گران‌تر است
باعث مردن بلای عشق باشد مرا
بتان به مملکت حسن پادشاهانند
بخت سیه به کین من، چشم سیاه یار هم
بر در می‌خانه تا مقام گرفتم
بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد
بر زلف تو باید که ره شانه ببندند
بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم
بر سر راه تو افتاده سری نیست که نیست
بر سر هر مژه چندین گل رنگین دارم
بر صفحه‌ی رخ از خط مشکین رقم مزن
بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق
بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم
بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی
بسته‌ی زلف تو شوریده سرانند هنوز
بگشا به تبسم لب شیرین شکربار
بنشست و ز رخ پرده برانداخته برخاست
بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
به امیدی که وفا خواهم دید
به بوسه‌ای ز دهان تو آرزومندم
به جان تا شوق جانان است ما را
به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم
به حلقه‌ی سر زلف تو پای‌بند شدم
به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من
به دیر و حرم، فارغ از کفر و دینم
به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو
به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی
به کویش دوش یا رب یا ربی بود
به که باشم بی قرار از زلف یار خویشتن
به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است
به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را
بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند
بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد
پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب
پرده برانداختی، چهره برافروختی
پرده بگشای که من سوخته‌ی روی توام
پیام باد بهار از وصال جانان است
پیش من کام رقیب از لعل خندان می‌دهد
پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت
پیکی مرا به سوی تو غیر از نسیم نیست
تا اختیار کردم سر منزل رضا را
تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم
تا از مژه‌ی دلکش تیری به کمان داری
تا با تو آرمیده‌ام از خود رمیده‌ام
تا با کمان ابرو بنشست در کمینم
تا بدان طره‌ی طرار گرفتار شدیم
تا بر اطراف رخت جعد چلیپایی هست
تا به جفایت خوشم، ترک جفا کرده‌ای
تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای
تا به در میکده جا کرده‌ام
تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند
تا به رخ چین سر زلف تو لرزان نشود
تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما
تا پرده ز صورتش برافتاد
تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم
تا حریفان بر در می‌خانه ماوا کرده‌اند
تا حلقه‌ی زنجیر دل آن زلف دراز است
تا خانه‌ی تقدیر بساط چمن آراست
تا خبردار ز سر لب جانان شده‌ایم
تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم
تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد
تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را
تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد
تا دهان او لبالب شد ز نوش
تا دیدن آن ماه فروزنده محال است
تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو
تا سراسیمه‌ی آن طره‌ی پیچان نشوی
تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد
تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل
تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد
تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست
تا کفر سر زلفت زد راه دل و دینم
تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم
تا لعل تو باده داده یاران را
تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد
تا هست نشانی از نشانم
تابش صبح بناگوشش ببین
ترک چشم تو بیارست صف مژگان را
ترک چشمش که مست و مخمور است
ترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست
ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد
تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند
تنگ شد از غم دل جای به من
تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای
تو پری چهره اگر دست به آیینه بری
تو شکر لب که با خسرو بسی شیرین سخن داری
تو و آن حسن دل آویز که تغییرش نیست
تو و آن قامتی که موزون است
تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش
توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم
تویی آن آیت رحمت که نتوان کرد تفسیرش
تیغ به دست آمدی و مست شرابی
ثواب من همه شد عین رو سیاهی من
جان به لب آمد و بوسید لب جانان را
جان سپاری به ره غمزه‌ی جانان باید
جانی که خلاص از شب هجران تو کردم
جستیم راه میکده و خانقاه را
جمعی که مرهم جگر خسته‌ی منند
جنس گران بهای خود ارزان نمی‌کنی
جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم
جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد
چراغی کاین همه پروانه دارد
چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما
چشم تماشای خلق در رخ زیبای اوست
چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش
چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد
چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد
چنان بر صد مرغ دل فکند آن زلف پرچین را
چنان به کوی تو آسوده از بهشت برینم
چنان ز وحشت عشقت دلم هراسان است
چندان به سر کوی خرابات خرابم
چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت
چندین هزار صید فتد از قفای تو
چنین که برده شراب لبت ز دست مرا
چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی
چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش
چو در میناست می، یاقوت رخشان است پنداری
چون بتان دستی به ناز زلف پر چین می‌برند
چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی
چون ترک تیر افکن تویی، باید به خون غلطیدنم
چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما
چون دم تیغ تو قصد جان ستانی می‌کند
چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم
چون صبا شانه زند طره‌ی عنبربارش
چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی
چونان ز وحشت عشقت دلم هراسان است
چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی
چه عقده‌هاست به کار دلم ز بخت سیاه
چه غنچه‌ها که نپرود باغ نسرینش
چین زلف مشکین را بر رخ نگارم بین
چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند
حق ز رخت کرده ظهور ای صنم
حلقه‌ی زلف سیاهش بر رخ انور ببین
حور تویی، بوستان بهشت برین است
خادم دیر مغانم، هنری بهتر از این
خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک
خاکم به ره آن بت چالاک نکردند
خداخوان تا خدادان فرق دارد
خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی
خطت دمید از اثر دود آه ما
خواست تا زلف پریشان تو بی‌سامانیم
خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش
خوش آن که حلقه‌های سر زلف واکنی
خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد
خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست
خوشا دلی که تو باشی نگار پرده‌نشینش
خوشا شبی که به آرامگاه من باشی
خوش‌تر از دانه‌ی اشکم گهری پیدا نیست
خونم بتی ریخت کش داده بی چون
دادن باده حرام است به نادانی چند
دادیم به یک جلوه‌ی رویت دل و دین را
دامن خمیه سفر از در دوست می‌کنم
دامن کشان شبی به کنارم نیامدی
دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش
دانی که چیست رشته‌ی عمر دراز من
در پا مریز حلقه‌ی زلف بلند خویش
در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد
در جلوه‌گاه جانان جان را به شوق دادم
در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را
در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش
در سر کوی وفا با کوه کن هم گام باش
در سینه دلت مایل هر شعله‌ی آهی است
در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی
در عالم عشق تو کفر است و نه اسلام
در عالم محبت دانی چه کار کردم
در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را
در میکده خدمت کن بی معرکه سلطان باش
درد جانان عین درمان است گویی نیست هست
دست در حلقه‌ی آن جعد چلیپا زده‌ام
دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی
دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد
دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید
دل به دنبال وفا رفت و من از دنبالش
دل در اندیشه‌ی آن زلف گره گیر افتاد
دل دیوانه‌ی من قابل زنجیر نبود
دل سپردم به نگه کردن چشم سیهش
دل نام سر زلف ترا مشک ختا کرد
دل نداند که فدای سر جانان چه کند
دلا مقید آن گیسوان پرچین باش
دلا موافق آن زلف عنبرافشان باش
دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است
دلم افتاد به دنبال سوار عجبی
دلم به کوی تو هر شام تا سحر می‌گشت
دلم فارغ ز قید کفر و دین است
دلم که بسته تعلق به زلف پرچینی
دل‌ها فتاده در پی آن دل ربا ببین
دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم
دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم
دوش به خواب دیده‌ام روی ندیده‌ی تو را
دوش در آغوشم آمد آن مه نخشب
دوش زلف سیهت بنده‌نوازیها کرد
دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی
دوشینه خود شنیدم یک نکته از دهانی
دوشینه مهی به خواب دیدم
دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را
دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت
دی در میان مستی خنجر کشیده برخاست
دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری
دیری است که دیوانه آن چشم کبودم
دیشب به خواب شیرین نوشین لبش مکیدم
رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت
رفتی بر غیر و ترک ما کردی
رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر
روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت
روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد
رهزن ایمان من شد نازنین تازه‌ای
ز اختران جگرم چند پر شرر ماند
ز تجلی جمالش از دو کون بستم
ز صحن این چمن آن سرو قامت را تمنا کن
ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی
زان پرده می‌گشاید دل بند نازنیم
زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کرد
زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی
زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد
زان فشانم اشک در هر رهگذاری
زاهد و سبحه صد دانه و ذکر سحری
زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را
زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد
زلف مسلسل ریخته، عنبرفشانی را ببین
زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند
زندگی بی او ندارد حاصلی
زین حلاوتها که در کنج لب شیرین تست
ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامی
ساقی بده رطل گران، زان می که دهقان پرورد
ساقی دل نرگس شهلای تو
ساقی فرخنده پی تاب کفش ساغر است
ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم
ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا
سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی
سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت
سر راهش افتادم از ناتوانی
سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم
سنبل گل پوش را بر سمن آورده‌ای
شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش
شب جدایی تو روز واپسین من است
شب چارده غلامی ز مه تمام داری
شب فراق تو گر ناله را اشاره کنم
شب که در حلقه‌ی ما زلف دل آرام نبود
شبان تیره به سر وقت چشم جادویش
شبها به بزم مدعی ای بی مروت جا مکن
شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد
شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا
شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی
شربتی در دو لعل جانان است
شعار عشق بازان چیست، خوبان را دعا کردن
شیوه‌ی خوش منظران چهره نشان دادن است
صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را
صورتت یک باره از آدم نمود از قید هستی
صورتگران که صورت دل خواه می‌کشند
طالب جانان به جان خریده الم را
طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است
طوطی وظیفه خوار لب نوشخند تست
عاشقی کز خون دل جام شرابش می‌دهند
عرضه دادم در بر جانان وفای خویشتن
عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
عشق و کمین گشادنی، ما و ز جان بریدنی
عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره‌ام
عمری که صرف عشق نگردد بطالت است
عهد همه بشکستم در بستن پیمانت
عید آمد و مرغان ره گل‌زار گرفتند
عید مولود علی را تا شه والا گرفت
غافل گذشتی از دل امیدوار من
غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را
غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
غم روی تو به عالم ندهم
غمش را غیر دل سر منزلی نیست
فدای قاصد جانان کز او آسوده شد جانم
فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد
فریاد که رفت خونم از یاد
قاعده‌ی قد تو فتنه به پا کردن است
قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کرده‌اند
قدح باده اگر چشم بت ساده نبود
قصد همه وصل حور و خلد برین است
قطع نظر ز دشمن ما کرد چشم دوست
کار من تا به زلف یار من است
کاش آن صنم آماده شدی جلوه‌گری را
کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند
کاشکی ساقی ز لعلش می به جام من کند
کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند
کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست
کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد
کسی پا به کوی وفا می‌گذارد
کسی ز فتنه‌ی آخر زمان خبر دارد
کسی که دامنش آلوده‌ی شرابستی
کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد
کسی که در سر او چشم مصلحت بین است
کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است
کفر زلفش رهزن دین است گویی نیست هست
کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش
کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی
کو جوانی که ز سودای غمت پیر نشد
کی دل از حلقه‌ی آن زلف دو تا خواهد رفت
کی رفته‌ای زدل که تمنا کنم تو را
کیفیت نگاه تو از جام خوش‌تر است
کیفیتی که دیدم از آن چشم نیم مست
گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن
گدایی از در می‌خانه باید دم به دم کردن
گر آن صنم ز پرده پدیدار می‌شود
گر باغبان نظر به گلستان کند تو را
گر بدین گونه سر زلف تو افشان ماند
گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم را
گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند
گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی
گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید
گر به گل‌زار رخش افتد نگاه گاه گاهم
گر تو زان تنگ شکر خنده مکرر نکنی
گر جلوه‌گر به عرصه‌ی محشر گذرکنی
گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی
گر چه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانی
گر خون من ز شیشه بریزد به جام او
گر در آید شب عید از درم آن صبح امید
گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را
گر دست دهد دامن آن سرو روانم
گر ز غلامیش نشانت دهند
گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن
گر کان نمک خواهی لعل نمکینش بین
گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند
گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت
گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمده‌ای
گر نه زلفش پی شبیخون است
گر هلاک من است عنوانش
گرد مه خط سیهکار نداری، داری
گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا
گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم
گرنه خورشید فلک خاک نشین ره تست
گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقان
گفتم که چیست راهزن عقل و دین من
گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری
گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی
گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی
گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد
لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود
لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش
لب شیرین تو را دادند تا شکر بیفشانی
لبش را هر چه بوسیدم، فزون‌تر شد هوای من
لعل تو به سر چشمه‌ی زمزم نتوان داد
ما دل خود را به دست شوق شکستیم
ما ز چشم تو مست یک نگهیم
ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست
مانع رفتن بجز مهر و وفای من نبود
ماه غلام رخ زیبای تو
محبان را نصیب است از حبیبان
مدام ذکر ملک این کلام شیرین باد
مرا با چشم گریان آفریدند
مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست
مردان خدا پرده‌ی پندار دریدند
مرگ بر بالین وجانان غافل است
مزرع امید را یک دانه به زان خال نیست
مژگان مردم افکن، چشمان کافرش بین
مستان بزم عشق شرابی نداشتند
مسجد مقام عجب است، می‌خانه جای مستی
مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد
مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم
مصوری که تو را چین زلف مشکین داد
مکن حجاب وجودت لباس دیبا را
مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند
من از کمال شوق ندانم که این تویی
من این عهدی که با موی تو بستم
من بر سر کوی تو ندیدم
من بنده‌ی آنم که ببوسد دهن تو
من به غیر از تو کسی یار نگیرم، آری
من خراب نگه نرگس شهلای توام
من ساده پرست و باده نوشم
من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را
من کیم، پروانه‌ی شمعی که در کاشانه نیست
من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را
من مست می‌پرستم، من رند باده نوشم
من نمی‌گویم که عاقل باش یا دیوانه باش
من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانی
منت خدای را که خداوند بی‌نیاز
مو به مو بسته‌ی آن زلف گره گیر شدم
مو به مو دام فریب دل دانای منی
مهر از تو ندیدم و وفا هم
مهره توان برد، مار اگر بگذارد
می فروشان آن چه از صهبای گلگون کرده‌اند
میفشان جعد عنبر فام را
نازم خدنگ غمزه‌ی آن دل‌پذیر را
نخست نغمه‌ی عشاق فصل گل این است
نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرم
نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان می‌کرد
نرگس بیمار تو گشته پرستار من
نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد
نرگس مست تو راه دل هشیاران زد
نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم
نظر ز روی تو صاحب نظر نمی‌بندد
نفس نامسلمانم از گنه پشیمان شد
نقد غمت خریدم با صد هزار شادی
نگارم گر به چین با طره‌ی پرچین شود پیدا
نگه داشت غزالی دل مرا به نگاهش
نه از جمال تو قطع نظر توان کردن
نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم
نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد
نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش
نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را
وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست
وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا
وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم
وقت مرگ آمد ز رحمت بر سر بالین من
وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی
هر جا حدیث حسن تو تقریر می‌کنند
هر جا سخنی از آن دهان رفت
هر جا کشند صورت زیبای شاه را
هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید
هر جان که بر لب آمد، واقف از آن دهان شد
هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا
هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد
هر دل شیدا که شد به روی تو مایل
هر دلی کز عشق ماهی اندرو راهی نباشد
هر دم ای گل از تو در گلشن فغان تازه است
هر سر که به سودای خط و خال تو افتد
هر سر موی تو را پیوندی از گیسوی تست
هر کجا دم زدم از چشم بت کشمیرم
هر کس که به جان دسترسی داشته باشد
هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد
هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید
هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو
هر که افتاده‌ی آن جنبش قامت باشد
هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد
هر که را کار بدان چشم دل آزار بود
هر که را که بخت، دیده می‌دهد، در رخ تو بیننده می‌کند
هر گه که آن خسرو زرین کمر از جا برخاست
هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد
هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی
هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت
همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد
همه جا تیر تو بر سینه‌ی ما می‌آید
همه جا جلوه‌ی آن صاحب وجه حسن است
همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود
هیچ سر نیست که با زلف تو در سودا نیست
هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند
یا رب این عید همیون چه مبارک عید است
یا که دندان طمع را از لب جانان بکن
یار اگر جلوه کند دادن این همه نیست
یار بی پرده کمر بست به رسوایی ما
یارب آن نامهربانان مه دل فراگیرد ز کینم
یک اشارت و تو بر قتل جهان بسیار است
یک باره گر از سبحه در انکار نبودم
یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستی
یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت