| ای کعبه‌ی مقصودم، وی قبله‌ی آمالم | | مپسند بدین روزم، مگذار بدین حالم | |
| هم سینه به تنگ آمد از ناله‌ی شب گیرم | | هم دیده به جان آمد از گریه‌ی سیالم | |
| در شامگه هجرش بگداخت تن و جانم | | در دامگه عشقش بشکست پر و بالم | |
| در حسرت دیدارش طی گشت شب و روزم | | در محنت بسیارش بگذشت مه و سالم | |
| از زلف پریشانش در هم شده ایامم | | کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم | |
| از شعله‌ی رخسارش می‌سوزم و می‌سازم | | وز جلوه‌ی رفتارش می‌گریم و می‌نالم | |
| شب نیست که در پایش تا روز به صد زاری | | یا جبهه نمی‌سایم یا چهره نمی‌مالم | |
| گر با رخ زیبایش یکشام به صبح آرم | | فیروز شود روزم، فرخنده شود فالم | |
| گر زلف و خطش بینی معلوم شود بر تو | | هم معنی اوضاعم، هم صورت احوالم | |
| فردا که گنهکاران در پای حساب آیند | | جز عشق گناهی نیست در نامه‌ی اعمالم | |
| آن روز فروغی من از قتل شوم ایمن | | کاو خط امان بخشد زان غمزه‌ی قتالم | |
