فروغی بسطامی (غزلیات)/در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را

by فروغی بسطامی

در قمار عشق آخر، باختم دل و دین راوازدم در این بازی، عقل مصلحت بین را فصل نوبهار آمد، جام جم چه می‌جوییاز می کهن پرکن، کاسه‌ی سفالین را آن که در نظر بازی ، عیب کوه‌کن کردیکاش یک نظر دیدی، عشوه‌های شیرین را باد غیرت آتش زد، در سرای عطارانتا به چهره افشاندی، چین زلف مشکین را گر ز قد رخسارت، مژده‌ای به باغ آرندباغبان بسوزاند، شاخ سرو و نسرین را چون ز تاب می رویت از عرق بیالایدآسمان بپوشاند، روی ماه و پروین را در کمال خرسند، نیش غم توان خوردنگر به خنده بگشایی آن دو لعل نوشین را گر تو پرده از صورت، برکنار بگذاریاز میانه بر چینی، نقش چین و ماچین را دفتر فروغی شد پر ز عنبر ساراتا به رخ رقم کردی خط عنبرآگین را