فروغی بسطامی (غزلیات)/چندان به سر کوی خرابات خرابم

by فروغی بسطامی

	چندان به سر کوی خرابات خرابم			کاسوده ز اندیشه‌ی فردای حسابم
	گر کار تو فضل است چه پر وا ز گناهم			ور شغل تو عدل است چه حاصل ز ثوابم
	افسانه دوزخ همه باد است به گوشم			تا ز آتش هجران تو در عین عذابم
	آه سحر و اشک شبم شاهد حال است			کز عشق رخ و زلف تو در آتش و آبم
	نخجیر نمودم همه شیران جهان را			تا آهوی چشمت سگ خود کرده خطابم
	سر سلسله اهل جنون کرد مرا عشق			تا برده ز دل سلسله‌ی موی تو تابم
	گر چشم سیه مست تو تحریک نمی‌کرد			آب مژه بیدار نمی‌ساخت ز خوابم
	زان پیش که دوران شکند کشتی عمرم			ساقی فکند کاش به دریای شرابم
	بر منظر ساقی نظر از شرم نکردم			تا جام شراب آمد و برداشت حجابم
	گفتم که به شب چشمه‌ی خورشید توان دید			گفت ار بگشایند شبی بند نقابم
	از تنگی دل هر چه زدم داد فروغی			شکردهنان هیچ ندادند جوابم