کلیات سعدی/غزلیات/کمان سخت که داد آن لطیف بازو را

by سعدی

۱۹– ب

	کمان سخت که داد آن لطیف بازو را؟			که تیر غمزه تمامست صید آهو را
	هزار صید دلت پیش تیر باز آید			بدین صفت که تو داری کمان ابرو را
	تو خود بجوشن و برگستوان نه[۱] محتاجی			که روز معرکه بر خود زره کنی مو را
	دیار[۲] هند و اقالیم ترک بسپارند			چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را
	مغان که خدمت بت میکنند در فرخار			ندیده‌اند مگر دلبران بت رو را
	حصار قلعهٔ باغی بمنجنیق مده			ببام قصر برافکن کمند گیسو را
	مرا که عزلت عنقا گرفتمی همه عمر			چنان اسیر گرفتی که باز تیهو را
	لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم			سخن بگفتی و قیمت برفت لولو را
	بهاء[۳] روی تو بازار ماه و خور بشکست			چنانکه معجز موسی طلسم جادو را
	برنج بردن بیهوده گنج نتوان برد			که بخت راست فضیلت نه زور بازو را
	بعشق روی نکو دل کسی دهد سعدی			که احتمال کند خوی زشت[۴] نیکو را

---

1. چه.
2. در یک نسخه متأخر: خراج.
3. شعاع.
4. زشت و.