کلیات سعدی/غزلیات/ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

by سعدی

۱۰۳– ب

	ز حد گذشت جدائی میان ما ایدوست			بیا بیا که غلام توام بیا ایدوست
	اگر جهان همه دشمن شود ز دامن تو			بتیغ مرگ شود دست من رها ایدوست[۱]
	سرم فدای قفای ملامتست چباک			گرم بود سخن دشمن از قفا ایدوست؟
	بناز اگر بخرامی جهان خراب کنی			بخون خسته اگر تشنهٔ هلا ایدوست
	چنان بداغ تو باشم[۲] که گر اجل برسد			بشرعم از تو ستانند خونبها ایدوست
	وفای عهد نگه دار و از جفا بگذر			بحق آنکه نیم یار بیوفا ایدوست
	هزار سال پس از مرگ من چو بازآئی			ز خاک نعره برآرم که مرحبا ایدوست
	غم تو دست برآورد و خون چشمم ریخت			مکن که دست برآرم بربنا ایدوست
	اگر بخوردن خون آمدی هلا برخیز			و گر ببردن دل آمدی بیا ایدوست[۳]
	بساز با من رنجور ناتوان ای یار			ببخش بر من مسکین بینوا ایدوست
	حدیث سعدی اگر نشنوی چه چاره کند؟			بدشمنان نتوان گفت ماجرا ایدوست

---

1. این بیت در یک نسخه معتبر است و بیت بعد نیز چنین:

   	سری فدای ملامت چه التفات کند			گرش بود سخن دشمن از قفا ایدوست

2. بداغ عشق چنانم.
3. در بعضی از نسخ این بیت نیست.