کلیات سعدی/غزلیات/تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

by سعدی

۱۰۲– ط، ب

	تا دستها کمر نکنی بر میان دوست			بوسی بکام دل ندهی بر دهان دوست
	دانی حیات کشتهٔ شمشیر عشق چیست			سیبی گزیدن از رخ چون بوستان دوست
	بر ماجرای خسرو و شیرین قلم کشید			شوری که در میان منست و میان دوست
	خصمی که تیر کافرش اندر غزا نکشت			خونش بریخت ابروی همچون کمان دوست
	دل رفت و دیده خون شد و جان ضعیف ماند			وآنهم برای آنکه کنم جان فشان دوست
	روزی بپای مرکب تازی در افتمش			گر کبر و ناز بازنپیچد عنان دوست
	هیهات کام من که برآید درین طلب			این بس[۱] که نام من برود بر زبان دوست
	چون جان سپرد نیست بهر صورتی که هست			در کوی عشق خوشتر و بر آستان دوست
	با خویشتن همی برم این شوق تا[۲] بخاک			وز خاک سر برآرم و پرسم نشان دوست
	فریاد مردمان همه از دست دشمنست			فریاد سعدی از دل نامهربان دوست

---

1. باشد.
2. آرزو