کلیات سعدی/غزلیات/اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست

by سعدی

۴۳– ب

	اگر مراد تو ایدوست بی[۱] مرادی ماست			مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست[۲]
	اگر قبول کنی ور برانی از بر خویش			خلاف رای تو کردن خلاف مذهب ماست
	میان عیب و هنر پیش دوستان کریم[۳]			تفاوتی نکند چون نظر بعین رضاست
	عنایتی که ترا بود اگر مبدّل شد			خلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
	مرا بهرچه کنی دل نخواهی[۴] آزردن			که هرچه دوست پسندد بجای دوست رواست
	اگر عداوت و جنگست در میان عرب			میان لیلی و مجنون محبتست و صفاست
	هزار دشمنی افتد بقول[۵] بدگویان			میان عاشق و معشوق دوستی برجاست
	غلام قامت آن لعبت قباپوشم			که در[۶] محبت رویش هزار جامه قباست
	نمیتوانم بی‌او نشست یک ساعت			چرا که از سر جان بر نمیتوانم خاست
	جمال در نظر و شوق همچنان باقی			گدا اگر همه عالم بدو دهند گداست
	مرا بعشق تو اندیشه از ملامت نیست			و گر کنند ملامت نه بر من تنهاست
	هر آدمی که چنین شخص دلستان بیند			ضرورتست که گوید بسرو ماند راست
	بروی خوبان گفتی[۷] نظر خطا باشد			خطا نباشد دیگر مگو چنین[۸] که خطاست
	خوشست با غم هجران دوست سعدی را			که گر چه رنج[۹] بجان میرسد امید دواست
	بلا و زحمت امروز بر دل درویش			از آن خوشست که امید رحمت فرداست

---

1. نا.
2. دگر مراد دل خویشتن...، مراد خویش حرامست بی‌رضای تو خواست.
3. قدیم.
4. نخواهد.
5. میان.
6. از.
7. خوب بگفتی.
8. پندارم این نظر.
9. درد.