کلیات سعدی/غزلیات/نشاید گفتن آن کس را دلی هست

by سعدی

۴۲– ط

	نشاید گفتن آنکس را دلی هست			که ندهد بر چنین صورت دل از دست
	نه منظوری که با او میتوان گفت			نه خصمی کز کمندش میتوان رست
	بدل گفتم ز چشمانش بپرهیز			که هشیاران نیامیزند با مست[۱]
	سرانگشتان مخضوبش نبینی			که دست صبر بر پیچد و بشکست؟
	نه آزاد از سرش بر میتوان خاست			نه با او میتوان آسوده بنشست
	اگر دودی رود بی آتشی نیست			و گر خونی بیاید[۲] کشتهٔ هست
	خیالش در نظر چون آیدم خواب؟			نشاید در بروی دوستان بست
	نشاید خرمن بیچارگان سوخت			نمیباید دل درمندگان خست
	بآخر دوستی نتوان بریدن			باوّل خود نمیبایست پیوست
	دلی[۳] از دست بیرون رفته سعدی			نیاید باز تیر رفته از شست

---

1. تجدیدنظر: که هشیاران نیاویزند با مست
2. بودهم.
3. دلِ. دلت.