کلیات سعدی/غزلیات/یار آن بود که صبر کند بر جفای یار

by سعدی

۳۰۰– ط

	یار آن بود که صبر کند بر جفای یار			ترک رضای خویش کند در رضای یار
	گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ			بیند خطای[۱] خویش و نبیند خطای یار
	یار از برای نفس گرفتن طریق نیست			ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار
	یاران شنیده‌ام که بیابان گرفته‌اند			بیطاقت از ملامت خلق و جفای یار
	من ره نمیبرم مگر آنجا که کوی دوست			من سر نمی‌نهم مگر آنجا که پای یار
	گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست			ما را بدر نمیرود[۲] از سر هوای یار
	بستان بیمشاهده دیدن مجاهده است			ور صد درخت گل بنشانی بجای یار
	ای باد اگر بگلشن روحانیان روی			یار قدیم را برسانی دعای یار
	ما را ز درد عشق تو با کس حدیث نیست			هم پیش یار گفته شود ماجرای یار
	هر کس میان جمعی و سعدی و گوشهٔ			بیگانه باشد از همه خلق آشنای یار

---

1. گناه.
2. نمی‌شود.