کلیات سعدی/غزلیات/کاش کان دلبر عیار که من کشته اویم

by سعدی

۴۴۰ – خ، ب

	کاش کان دلبر عیار که من کشتهٔ اویم			بار دیگر بگذشتی که کند زنده ببویم
	تَرک من گفت و بترکش نتوانم که بگویم			چکنم نیست دلی چون دل او زآهن و رویم
	تا قدم باشدم اندر قدمش افتم و خیزم			تا نفس مانَدَم اندر عقبش پُرسم و پویم[۱]
	دشمن خویشتنم هر نفس از دوستی او			تا چه دید از من مسکین که ملولست ز خویم
	لب او بر لب من این چه خیالست و تمنا			مگر آنگه که کند کوزه‌گر از خاک سبویم
	همه بر من چه زنی زخم فراق ای مه خوبان			نه منم تنها کاندر خم چوگان تو گویم
	هر کجا صاحب حسنیست ثنا گفتم و وصفش			تو چنان صاحب حسنی که ندانم که چه گویم
	دوش میگفت که سعدی غم ما هیچ ندارد			می‌نداند که گرم سر برود دست نشویم

---

1. جویم.