کلیات سعدی/غزلیات/عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم

by سعدی

۴۴۱ – ط

	عهد کردیم که بیدوست بصحرا نرویم			بی تماشاگه رویش بتماشا نرویم
	بوستان خانه عیشست و چمن کوی نشاط			تا مهیا نبود عیش مهنا نرویم
	دیگران با همه کس دست در آغوش کنند[۱]			ما که بر سفرهٔ خاصیم بیغما نرویم
	نتوان رفت مگر در نظر[۲] یار عزیز			ور تحمل نکند زحمت ما تا نرویم
	گر بخواری ز در خویش براند ما را			بامیدش[۳] بنشینیم و بدرها نرویم
	گر بشمشیر احبا تن ما پاره کنند			بتظلم[۴] بدر خانهٔ اعدا نرویم
	پای گو بر سر و بر دیدهٔ ما نه چو بساط			که اگر نقش بساطت[۵] برود ما نرویم
	بدرشتی و جفا[۶] روی مگردان از ما			که بکشتن برویم از نظرت یا نرویم
	سعدیا شرط وفاداری لیلی آنست			که اگر مجنون گویند بسودا نرویم

---

1. دیگران دست در آغوش کنند با همه کس.
2. قدم.
3. برانی ما را بامیدت.
4. بشکایت.
5. بساطش.
6. گو بتندی و جفا.