کلیات سعدی/غزلیات/نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود

by سعدی

۲۵۶– ط

	نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود			با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود
	خاک شیراز چو دیبای منقش دیدم			وان همه صورت شاهد[۱] که بر آن دیبا بود
	پارس در سایهٔ اقبال اتابک ایمن			لیکن از نالهٔ مرغان چمن غوغا بود[۲]
	شکرین پسته دهانی بتفرج[۳] بگذشت			که چگویم نتوانگفت که چون زیبا بود
	یعلم[۴] الله که شقایق نه بدان لطف و، سمن			نه بدان بوی و، صنوبر نه بدان بالا بود
	فتنهٔ سامریش در نظر[۵] شورانگیز			نفس عیسویش در لب شکرخا بود
	من در اندیشه که بُت یا مه نو یا ملکست			یا رب پیکر مه‌روی ملک سیما بود[۶]
	دل سعدی و جهانی بدمی غارت کرد			همچو نوروز که بر خوان ملک یغما بود

---

1. زیبا.
2. تجدیدنظر: لیکن از نالهٔ مرغان بچمن غوغا بود
3. بتنعم.
4. علم.
5. در دهن.
6. شکل غلط قبلی: یا پری پیکر مه روی..