کلیات سعدی/غزلیات/مرا چو آرزوی روی آن نگار آید

by سعدی

۲۸۲– خ

	مرا چو آرزوی روی آن نگار آید			چو بلبلم هوس ناله‌های زار آید
	میان انجمن از لعل او چو آرم یاد			مرا سرشک چو یاقوت در کنار آید
	ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد			ز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید
	گلی بدست من آید چو روی تو هیهات			هزار سال دگر گر چنین بهار آید
	خسان خورند بر از باغ وصل او و مرا			ز گلستان جمالش نصیب خار آید
	طمع مدار وصالی که بیفراق بود			هراینه پس هر مستئی خمار آید
	مرا زمانه ز یاران بمنزلی انداخت			که راضیم بنسیمی کزان دیار آید[۱]
	فراق یار بیکبار بیخ صبر بکند			بهار وصل ندانم که کی ببار آید
	دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولی			چو بر امید وصالست خوشگوار آید
	پس از تحمل سختی امید وصل مراست			که صبح از شب و تریاک هم ز مار آید
	ز چرخ عربده جو بس خدنگ تیر جفا			بجست و در دل مردان هوشیار آید
	چو عمر خوش نفسی گر گذر کنی بر من			مرا همان نفس از عمر در شمار آید
	بجز غلامی دلدار خویش سعدی را			ز کار و بار جهان گر شهیست عار آید[۲]

---

1. 	مرا زمانه ز یاران بمنزلی پرداخت			که راضیم که یکی تخته بر کنار آید

2. این غزل در نسخ بسیار قدیم نیست مگر در یک نسخهٔ معتبر که در خواتیم ثبت شده.