کلیات سعدی/غزلیات/عیب یاران و دوستان هنرست

by سعدی

۶۵– خ

	عیب یاران و دوستان هنرست			سخن دشمنان نه معتبرست
	مُهر مهر از درون ما نرود			ای برادر، که نقش بر حجرست
	چه توان گفت در لطافت دوست			هرچه گویم[۱] ازان لطیفترست
	آنکه منظور دیده و دل ماست			نتوان گفت شمس یا قمرست
	هر کسی گو بحال خود باشد			ای برادر، که حال ما دگرست
	تو که در خواب بودهٔ همه شب			چه نصیبت ز بلبل سحرست؟
	آدمی را که جان معنی نیست			در حقیقت درخت بی‌ثمرست
	ما پراکندگان مجموعیم			یار ما غایبست و در نظرست
	برگ تر خشک میشود بزمان			برگ چشمان ما همیشه ترست
	جان شیرین فدای صحبت یار			شرم دارم که نیک مختصرست
	اینقدر دونِ قدرِ اوست ولیک			حدّ امکان ما همین قدرست
	پرده بر خود نمیتوان پوشید			ای برادر که عشق پرده درست
	سعدی از بارگاه قربت[۲] دوست			تا خبر یافتست بیخبرست
	ما سر اینک نهاده‌ایم بطوع			تا خداوندگار را چه سرست

---

1. گوئیم.
2. حضرت، صحبت.