کلیات سعدی/غزلیات/روندگان مقیم از بلا بپرهیزند

by سعدی

۲۳۳– ط

	روندگان مقیم[۱] از بلا نپرهیزند[۲][۳]			گرفتگان ارادت بجور نگریزند
	امیدواران دست طلب ز دامن دوست			اگر فروگسلانند در که آویزند؟
	مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست			که اهل معرفت از تو نظر بپرهیزند
	نشان من بسر کوی میفروشان ده			من از کجا و کسانی که اهل پرهیزند؟[۴]
	بگیر جامهٔ صوفی[۵] بیار جام شراب			که نیکنامی و مستی بهم نیامیزند
	رضای دوست بدست آر و دیگران بگذار			هزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند؟
	مرا که با تو که[۶] مقصودی آشتی افتاد			رواست گر همه عالم بجنگ برخیزند
	بخون بهای منت کس مطالبت نکند[۷]			حلال باشد خونی که دوستان ریزند
	طریق ما سَرِ عجزست[۸] و آستان رضا			که از تو صبر نباشد که با تو بستیزند

---

1. طریق.
2. در بعضی از نسخ: نه شرط عشق بود کز بلا بپرهیزند.
3. شکل غلط قبلی: ... از بلا بپرهیزند
4. این بیت تنها در یک نسخهٔ معتبرست بجای بیت پیش از آن، و ما هر دو را در متن آوردیم.
5. سعدی.
6. مرا که با چو تو.
7. اگر هلاکت ما را بتیغ فرقت تست
8. بساط سعدی عجزست، سَرِ ارادت سعدی.