کلیات سعدی/غزلیات/دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست

by سعدی

۴۶– ط

	دیگر نشنیدیم چنین فتنه[۱] که برخاست			از خانه برون آمد و بازار بیاراست
	در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین			در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست
	صبر و دل و دین میرود[۲] و طاقت و آرام			از زخم پدیدست که بازوش تواناست
	از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد			تا صنع خدا مینگرند از چپ و از راست
	چشمی که ترا بیند و در قدرت بیچون			مدهوش نماند نتوان گفت که بیناست
	دنیا بچه کار آید و فردوس چه باشد؟			از بار خدا به ز تو حاجت نتوان خواست
	فریاد من از دست غمت عیب نباشد			کاین درد نپندارم از آن منِ تنهاست
	با جور و جفای تو نسازیم چه سازیم؟			چون زَهره و یارا نبود چاره مداراست
	از روی شما صبر نه صبرست که زهرست[۳]			وز دست شما زهر نه زهرست که حلواست
	آن کام و دهان و لب و دندان که تو داری			عیشست ولی تا ز برای که مهیاست؟
	گر خون من و جملهٔ عالم تو بریزی			اقرار بیاریم که جرم از طرف ماست
	تسلیم تو سعدی نتواند که نباشد			گر سر بنهد ور ننهد دست تو بالاست

---

1. این فتنه کدامست دگرباره.
2. می‌برد.
3. موتست.