کلیات سعدی/غزلیات/ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی

by سعدی

۵۳۱ – ط

	ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی			حق را بروزگار تو با ما عنایتی
	گفتم نهایتی بود این درد عشق را			هر بامداد میکند از نو بدایتی
	معروف شد حکایتم اندر جهان و نیست			با تو مجال آنکه[۱] بگویم حکایتی
	چندانکه بیتو غایت امکان صبر بود			کردیم و عشق را نه پدیدست غایتی
	فرمان عشق و عقل بیکجای نشنوند[۲]			غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی
	ز ابنای روزگار بخوبی ممیزی			چون در میان لشکر منصور رایتی
	عیبت نمیکنم که خداوند امر و نهی			شاید که بندهٔ[۳] بکشد بی جنایتی
	زانگه که عشق دست تطاول دراز کرد			معلوم شد که عقل ندارد کفایتی
	من در پناه لطف[۴] تو خواهم گریختن			فردا که هر کسی رود اندر حمایتی
	درمانده‌ام که از تو شکایت کجا برم؟			هم با تو گر ز دست تو دارم شکایتی
	سعدی نهفته چند بماند حدیث عشق			این ریش اندرون بکند هم سرایتی[۵]

---

1. امکان آنکه با تو.
2. آنجا که عشق خیمه زند جای عقل نیست.
3. بنده را.
4. عفو.
5. در نسخهٔ قدیمتر:

   	سعدی چو درد دل بدهان آمدت بگوی			ریش نهفته به نشود بی سرایتی