کلیات سعدی/غزلیات/آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

by سعدی

۶۰۲ – ط

	آسوده خاطرم که تو در خاطر منی			گر تاج میفرستی و گر تیغ میزنی
	ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو			چون مرغ شب که هیچ نبیند بروشنی
	شهری[۱] بتیغ غمزهٔ خونخوار و لعل لب			مجروح میکنی و نمک میپراکنی
	ما خوشه‌چین خرمن اصحاب[۲] دولتیم			باری نگه کن ای که خداوند خرمنی
	گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من			مهر از دلم چگونه توانی که برکنی[۳]
	حکم آن تست اگر بکشی بیگنه ولیک			عهد وفای دوست نشاید که بشکنی
	این عشق را زوال نباشد بحکم آنک			ما پاک دیده‌ایم و تو پاکیزه دامنی
	از من گمان مبر که بیاید خلاف دوست			ور متفق شوند جهانی بدشمنی
	خواهی که دل بکس ندهی دیده‌ها بدوز			پیکان چرخ را سپری باشد آهنی[۴]
	با مدعی بگوی که ما خود شکسته‌ایم			محتاج نیست پنجه که با ما درافکنی
	سعدی چو سروری نتوان کرد لازمست			با سخت بازوان بضرورت فروتنی[۵]

---

1. خلقی.
2. ارباب.
3. مهر خود از دلم نتوانی که برکنی.
4. پیکان عشق را سپری باید آهنی.
5. تجدیدنظر: از سخت بازوان بضرورت فروتنی