کلیات سعدی/غزلیات/آب حیات منست خاک سر کوی دوست

by سعدی

۱۰۵ – ب

	آب حیات منست خاک سر کوی دوست			گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست
	ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار			فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست
	داروی مشتاق چیست زهر ز دست نگار			مرهم عشاق چیست زخم ز بازوی دوست
	دوست بهندوی خود گر بپذیرد مرا			گوش من و تا بحشر حلقه هندوی دوست[۱]
	گر متفرق شود خاک من اندر جهان			باد نیارد ربود گرد من از کوی دوست
	گر شب هجران[۲] مرا تاختن آرد اجل			روز قیامت زنم خیمه بپهلوی دوست
	هر غزلم نامه‌ایست صورت حالی در او[۳]			نامه نوشتن چسود چون نرسد[۴] سوی دوست
	لاف مزن سعدیا شعر تو خود سحرگیر			سحر نخواهد خرید غمزهٔ جادوی دوست

---

1. :

   	گر بکند زلف او هندوی خویشم لقب			گوش من و تا بحشر حلقهٔ گیسوی دوست

2. هجرش، عمرِ.
3. شرح غم عشق یار، قصهٔ عشق اندر او.
4. نرود.