کلیات سعدی/بوستان/باب اول/مگو جاهی از سلطنت بیش نیست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
  مگو جاهی از سلطنت بیش نیست که ایمن‌تر از ملک درویش نیست  
  سبکبار مردم سبکتر روند حق اینست و صاحبدلان بشنوند  
  تهیدست تشویش نانی خورد جهانبان بقدر جهانی خورد  
  گدا را چو حاصل شود نان شام چنان خوش بخسبد که سلطان شام  
  غم و شادمانی بسر میرود بمرگ این دو از سر بدر میرود  
  چه آنرا که بر سر نهادند تاج چه آنرا که بر گردن آمد خراج  
  اگر سرفرازی بکیوان برست و گر تنگدستی بزندان درست  
  چو خیل اجل بر[۱] سر هر دو تاخت نمیشاید از یکدگرشان شناخت[۲]  

* * *


  1. در.
  2. در بعضی از نسخه‌ها این بیت هم هست:
      نگهبانی ملک و دولت بلاست گدا پادشاهست و نامش گداست