شاهنامه (تصحیح ژول مل)/کشته یافتن ویسه پسر خود را

by فردوسی

کشته یافتن ویسه پسر خود را

	بشد ویسه سالار ترکان سپاه			ابا نامور لشکر رزم خواه
	از آن پیشتر کوک بقارن رسید			گرامیش را کشته افگنده دید
	دریده درفش ونگونسار کوس			زلاله کفن روی چون سندروس
	دلیران وگردان توران سپاه			بسی نیز با او فگنده براه
	چو ویسه چنان دید غمناک شد			دلش گفتی از غم بدو چاک شد		۳۷۵
	ببآرید از دیدگان آب نرم			پس قارن اندر همیراند گرم
	دوان گشته ویسه چو ابر روان			فتاده ازو شور اندر جهان
	زویسه بقارن رسید آگهی			که آمد بفیروزی وفرّهی
	ستوران تازی سوی نیمروز			گسی کرد وخود رفت گیتی فروز
	چو از پارس قارن بهامون رسید			زدست چیش گردی آمد پدید		۳۸۰
	زگرد اندر آمد درفش سیاه			سپهدار ترکان به پیش سپاه
	رده برکشیدند از هر دو روی			برفتند گردان پرخاشجوی
	زقلب سپه ویسه آواز داد			که شد تاج وتخت بزرگی بباد
	زقانوج تا مرز کابلستان			همان نیز غزنین وزابلستان
	همه سر بسر پاک در چنگ ماست			بر ایوانها نقش اورنگ ماست		۳۸۵
	کجا یافت خواهی تو آرامگاه			از آنپس کجا شد گرفتار شاه
	چنین داد پسخ که من قارنم			گلیم اندر آب روان افگنم
	نه از بیم رفتم نه از گفتگوی			بسوی پسر آمدم جنگجوی
	چو از کین او دل بپرداختم			کنون جنگ وکینه ترا ساختم
	نمایم ترا هم یکی دستبرد			چنان چون نماید مردان گرد		۳۹۰
	برانگیختند اسپهارا زجای			برآمد خروشیدن کرّنای
	برآمد چپ وراست گرد سپاه			نه روی هو ماند روشن نه ماه
	سبک یک بدیگر برآمیختند			چو رود روان خون همی ریختند
	بر ویسه شد قارن رزم جوی			ازو ویسه در جنگ برگاشت روی
	فراوان زجنگ آوران کشته شد			درآورد گه ویسه سر گشته شد		۳۹۵
	چو بر ویسه آود از اختر شکن			نرفت از پسش قارن رزم زن
	بشد ویسه تا پیش افراسیاب			زدرد پسر دیدگانش پر آب