شاهنامه (تصحیح ژول مل)/کشتن رستم ژنده رزم را

by فردوسی

کشتن رستم ژنده رزم را

	چو خورشید گشت از جهان ناپدید			شب تیره بر کوه دامن کشید
	تهمتن بیآمد بنزدیک شاه			میان بسته جنگ ودل کینه خواه
	که دستور باشد مرا تاجور			کز ایدر شوم بی کلاه وکمر		۶۵۵
	به بینم که این نو جهاندار کیست			بزرگان کدامند وسالار کیست
	بدو گفت کاؤس کین کار تست			که بیدار دل باشی وتن درست
	همیشه نگهدار یزدانت باد			بکام دل ورای پیمانت باد
	تهمتن یکی جامهٔ ترکوار			بپوشید وآمد نهان تا حصار
	بیآمد چو نزدیکئ دژ رسید			خروشیدن ونوش ترکان شنید		۶۶۰
	یکایک سرانرا نگه کرد ودید			زشادی رخانش چو گل بشگفید
	بدانگه که سهراب آهنگ جنگ			بمود وکه رفتن آمدش تنگ
	بخواند مادرش نامور ژنده رزم			که او دیده بد پهلوانرا ببزم
	بد او پور شاه سمنگان زمین			همان خال سهراب با آفرین		۶۶۵
	بدو گفت کای گرد روشن روان			فرستمت همراه این نوجوان
	که چون نامور سوی ایران رسد			بنزدیک شاه دلیران رسد
	چو تنگ اندر آید سپه روز کین			پدر را نمائی بپور گزین
	چو سهراب را دید بر تخت بزم			نشسته بیک دست او ژنده رزم
	بدیگر چو هومان سوار دلیر			دگر بارمان نام بردار شیر		۶۷۰
	تو گفتی همه تخت سهراب بود			بسان یکی سرو شاداب بود
	دو بازو بکردار ران هیون			برش چون بر شیر وچهره چو خون
	زترکان بگرد اندرش صد دلیر			جوان وسرافراز چون نرّه شیر
	پرستار پنجاه با دست بند			به پیش افروز بخت بلند
	همی خواند هرکس برو آفرین			بر آن برز بالا وتیغ ونگین		۶۷۵
	همی بود رستم بدآنجا زدور			نشسته نگه کرد مردان سور
	بشایسته کاری برون رفت ژند			گوی دید برسان سرو بلند
	بر آن لشکر اندر چنو کس نبود			بر رستم آمد بپرسید زود
	چه مردی بدو گفت با من بگوی			سوی روشنی آی وبنمای روی
	تهمتن یکی مشت بر گردنش			بزد سخت وبر شد روان از تنش		۶۸۰
	بدآنجایگه کشته شد ژنده رزم			برآمد زرزم وسر آمدش بزم
	زمانی همی بود سهراب دیر			نیآمد بنزدیک او ژنده شیر
	نگه کرد سهراب تا ژنده رزم			کجا شد که جایش تهی شد زبزم
	برفتند ودیدن اورا نگون			تباه وشده جانش از تن برون
	خروشان پر از درد باز آمدند			زدردش دل اندر گذار آمدند		۶۸۵
	بسهراب گفتند شد ژنده رزم			سرآمد برو کار پیکار وبزم
	چو بشنید سهراب برجست زود			بیآمد بر ژنده برسان دود
	ابا چاکر وشمع وخنیاگران			بیآمد ورا دید مرده چنان
	شکفت آمدش سخت وخیره بماند			دلیران وگردنکشان بخواند
	بدیشان چنین گفت سهراب شیر			که ای بخردان ویلان دلیر		۶۹۰
	یک امشب شمارا نباید غنود			همه شب سر نیزه باید بسود
	که گرگ آمد اندر میان رمه			سگ ومرد را آزمودش همه
	ربود از دلیران یکی گوسفند			بزاری وخواریش خونین فگند
	اگر یاد باشد جهان آفرین			چو نعل سمندم بساید زمین
	زفتراک زین برکشایم کمند			بخواهم زایرانیان کین ژند		۶۹۵
	بیآمد نشست از برگاه خویش			گرانمایگانرا همه خواند پیش
	که گرگم شد از رزم من ژنده رزم			نیآمد همی سیر جانم زبزم
	چو برگشت رستم بر شهریار			از ایران سپه گیو بد پاس دار
	بره بر گو پیلتن را بدید			بزد دست وتیغ از نیام برکشید
	یکی بر خروشید چون پیل مست			سپر بر سر آورد وبکشاد دست		۷۰۰
	بدانست رستم کز ایران سپاه			بشب گیو آید طلایه براه
	بخندید وآنگه فغان برکشید			طلایه چو آواز رستم شنید
	پیاده بیآمد بنزدیک اوی			چنین گفت کای مهتر نیکجوی
	پیاده کجا بودهٔ تیره شب			تهمتن بگفتار بکشاد لب
	بگفتش بگیو آن کجا کرده بود			چنان شیر مردی بیآزرده بود		۷۰۵
	برو آفرین کرد گیو گزین			که بی تو مباد اسپ وگوپال وزین
	وزآنجایگه رفت نزدیک شاه			زترکان سخن گفت واز بزمگاه
	زسهراب واز برز بالای اوی			وز آن بازوی رزم آرای اوی
	که هرگز زترکان چنان کس نخاست			بکردار سروست بالاش راست
	به ایران وتوران نماند بکس			تو گوئی که سام سوارست وبس		۷۱۰
	وز آن مشت بر گردن ژنده رزم			کزین پس نیآبد برزم وببزم
	بگفتند وپس رود ومی خواستند			همه شب همی مجلس آراستند