شاهنامه (تصحیح ژول مل)/لشکر کشیدن کاوس با رستم

by فردوسی

لشکر کشیدن کاؤس با رستم

	چو خورشید آن چادر قیرگون			ببرّید واز پرده آمد برون
	بفرمود کاؤس تا گیو وطوس			ببستند بر کوههٔ پیل کوس
	در گنج بکشاد وروزی بداد			سپه بر نشاند وبنه بر نهاد
	سپهدار وجوشنوران صد هزار			بلشکرگه آمد نبرده سوار		۶۳۰
	یکی لشکر آمد زپهلو بدشت			که از گرد اسپان هوا تیره گشت
	سراپرده وخیمه زد بر دو میل			بپوشید گیتی بنعل وبپیل
	هوا نیلگون شد زمین آبنوس			بجنبید هامون زآوای کوس
	همی رفت منزل بمنزل سپاه			جهان چون شب وروز گشته سیاه
	درفشیدن خشت وژوپین زگرد			چو آتش پس پردهٔ لاجورد		۶۳۵
	زبس گوننه گونه سنان ودرفش			سپرهای زرّین وزرّینه کفش
	تو گفتی که ابری برنگ آبنوس			برآمد ببارید ازو سندروس
	جهانرا شب از روز پیدا نبود			تو گفتی سپر وثریّا نبود
	از اینسان بشد تا در دژ رسید			شده خاک وسنگ از جهان ناپدید
	خروشی بلند آمد از دیدگاه			بسهراب بنمود که آمد سپاه		۶۴۰
	چو سهراب از آن دیده آوا شنید			بباره برآمد سپهرا بدید
	انگشت لشکر بهامون نمود			سپاهی که آنرا کرانه نبود
	چو هومان زدور آن سپهرا بدید			دلش گشت پر بیم ودم در کشید
	بهامون چنین گفت سهراب گرد			که اندیشه از دل بباید سترد
	نه بینی تو زین لشکر بیکران			یکی مردی جنگی بگرز گران		۶۴۵
	که پیش من آید به آوردگاه			کند با من از گرد گیتی سیاه
	سلچست بسیار ومردم بسی			سرفراز وجنگی نبینم کسی
	کنون من ببخت شه افراسیاب			کنم دشت کین همچو دریای آب
	بتنگی نداد ایچ سهراب دل			فرود آمد از باره شاداب دل
	یکی جام می خواست از می گسار			نکرد ایچ رنجه دل از کارزار		۶۵۰
	وزآن سو سراپردهٔ شهریار			کشیدند بر دشت پیش حصار
	زبس خیمه ومرد وپرده سرای			نماند ایچ بر دشت وبر کوه جای