شاهنامه (تصحیح ژول مل)/پیغام دادن رستم کاوس را

by فردوسی

پیغام دادن رستم کاؤس را

	وز آن روی چون رستم شیر مرد			برآمد بر شاه ایران چو گرد
	به پیش اندر آمد بکش کرده دست			برآمد سپهبد زجای نشست
	بپرسید وبگرفتش اندر کنار			زفرزند بپرسید واز روزگار		۹۷۰
	زگردان واز رزم وکار سپاه			وز آن تا چرا بازگشت او زراه
	نخست از سیاوش زبان برکشاد			ستودش فراوان ونامه بداد
	چو نامه برو خواند فرّخ دبیر			رخ شهریار چهان شد چو قیر
	برستم چنان گفت گیرم که اوی			جوانست وید نارسیده بخوی
	تو مردی نه بچّه جهان دیدهٔ			بد ونیک هرگونهٔ دیدهٔ		۹۷۵
	چو تو نیست اندر جهان سر بسر			بجنگ از تو جویند شیران هنر
	ندیدی بدیهای افراسیاب			که کم شد زما خورد وآرام وخواب
	مرا رفت بایست کردم درنگ			مرا بود با او سری پر زجنگ
	نرفتم که گفتند از ایدر مرو			بمانتا بسجید سپهدار نو
	چو بادافرهٔ ایزدی خواست بود			مکافات بدها بدی خواست بود		۹۸۰
	شمارا بد از مردری خواسته			بدین گونه بر دل شد آراسته
	بمالی که او بستد از بی گناه			از اینسان بپیچید سرتان زراه
	بصد ترک بیچارهٔ بد نژاد			که نام پدرشان ندارند یاد
	کنون از گروگان کی اندیشد اوی			همان پیش چشمش همان آب جوب
	شما گر خرد را نبستید کار			نه من سیرم از جنگ واز کارزار		۹۸۵
	بنزد سیاوش فرستم کنون			یکی مرد با دانش ورهنمون
	بفرمایش کآتشی کن بلند			ببند گران پای ترکان به بند
	بر آتش بنه خواسته هر چه هست			نگر تا نیآری بیک چیز دست
	پس آن بستگانرا بر من فرست			که سرشان بخواهم زتن شان گسست
	تو با لشکر سر پر زجنگ			برو تا بدرگاه او بی درنگ		۹۹۰
	همی دست بکشای تا یکسره			چو گرگ اندر آیند به پیش بره
	چو تو ساز گیری بد آموختن			سیاهت کند غارت وسوختن
	بیآید بجنگ تو افراسیاب			چو گردد برو ناخوش آرام وخواب
	تهتمن بدو گفت که ای شهریار			دلت را بدین کار غمگین مدار
	سخن بشنو از من تو ای شه نخست			پس آنگه جهان زیر فرمان تست		۹۹۵
	تو گفتی که در جنگ افراسیاب			مر آن تیز لشکر بدآن روی آب
	بمانید تا او بیآید بجنگ			که او خود شتاب آورد بی درنگ
	ببودیم تا جنگ جوید درست			در آشتی او کشاد از نخست
	کسی کآشتی جوید وسور وبزم			نه نیکو بود پیش رفتن برزم
	ودیگر که پیمان شکن نیز شاه			نباشد پسندیدهٔ نیکخواه		۱۰۰۰
	سیاوش چو پیروز گشتی برزم			ندیدی ازین پیشتر روی بزم
	چه جستی تو از تاج وتخت ونگین			تن آسانی وگنج ایران زمین
	همه یافتی جنگ خیره مجوی			دل روشنت بآب دیده مشوی
	گر افراسیاب این سخنها که گفت			بپیمان شکستن بخواهد نهفت
	هم از جنگ جستن نگشتیم سیر			بجایست شمشیر وچنگال شیر		۱۰۰۵
	تو بر تخت زر با سیاوخش راد			بایران بباشید خندان وشاد
	ززابل بران من اندک سپاه			نمانم بتوران سر تخت وگاه
	بگرز نبردی بر افراسیاب			کنم تیره گون تابش آفتاب
	میان من واو بسی رزم بود			مگر کم بخواهد دگر آزمود
	زفرزند پیمان شکستن مخواه			مگر آنچه اندر خورد گناه		۱۰۱۰
	نهانی چرا گفت باید سخن			سیاوش زپیمان نگردد زبن
	ازین کار کاندیشه کردست شاه			برآشوبد آن نامور پیشگاه
	مکن بخت فرزند خود را دژم			نه بینی دل خویش زین پس خرم