شاهنامه (تصحیح ژول مل)/فرستادن کاوس رستم را به سیستان

by فردوسی

فرستادن کاؤس رستم را بسیستان

	چو بشنید کاؤس شد پر زخشم			برآشفت از آن کار ونکشاد چشم
	برستم چنین گفت شاه جهان			که ایدون نماند سخن در نهان		۱۰۱۵
	که این در سر او تو افگندهٔ			چنین بیخ کین از دلش کندهٔ
	تن آسانی خویش جستی درین			نه افزوش تاج وتخت ونگین
	تو ایدر بمان تا سپهدار طوس			ببندد درین کار بر پیل کوی
	من اکنون هیونی فرستم ببلخ			ابا نامه وبا سخنهای تلخ
	سیاوش اگر سر زفرمان من			به پیچد نیآید به پیمان		۱۰۲۰
	بطوس سپهبد سپارد سپاه			خود وویژگان بتز گردد زراه
	به بیند زمن هرچه اندر خورست			گر اورا چنین داوری در سرست
	نخوانم ترا زین سپس نیز یار			نخواهم که مارا کنی کارزار
	غمی گشت رستم به آواز گفت			که گردون سر من نیارد نهفت
	اگر طوس جنگی ترا رستم است			چنان داد که رستم بگیتی کمست		۱۰۲۵
	بگفت این وبیرون شد از پیش اوی			پر از خشم جان گشته بی رنگ روی
	ابا لشکر خویش برگشت ورفت			سوی سیستان روی بنهاد تفت
	هم اندر زمان طوسرا خواند شاه			بفرمود لشکر کشیدن براه
	چو بیرون شد از پیش کاؤس طوس			بفرمود تا لشکر وبوق وکوس
	بسازند وآرایش ره کنند			دلی ورای از آرام کوته کنند		۱۰۳۰