شاهنامه (تصحیح ژول مل)/پرسیدن افراسیاب موبدان را ز خواب

by فردوسی

پرسیدن افراسیاب موبدانرا زخواب

	هر آنکس که از دانش آگاه بود			پراگنده با بر در شاه بود
	شدند انجمن بر در شهریار			بدآن تا چرا کردشان خواستار
	بخواند و سزاوار بنشاند پیش			سخن راند با هر کسی کم وبیش
	چنین گفت با نامور بخردان			به اخترشناسان وهم موبدان
	کزین خواب وگفتار من در جهان			کسی نشنود آشکار ونهاد		۷۸۵
	کسیرا نمانم سر وتن بهم			اگر زین سخن بر لب آرند دم
	ببخشید بسیارشان زر وسیم			بدآن تا نباشد کسی زو ببیم
	وز آنپس بگفت آنچه در خواب دید			چو موبد زشاه آن سخنها شنید
	بترسید واز شاه زنهار خواست			که این خوابرا کی توان گفت راست
	مگر شاه با بنده پیمان کند			زبانرا بپاسخ گروگان کند		۷۹۰
	کزین در سخن هرچه داریم یاد			کشائیم بر شاه ویابیم داد
	بزنهار دادن زبان داد شاه			که از بد بدیشان نبیند جهان
	زبان آوری بود بسیار مغز			که او بر کشادی همه کار نغز
	چنین گفت کز خواب شاه جهان			کنم آشکارا بروبر نهان
	چنان دان که اکنون سپاهی گران			برانند از ایران دلاور سران		۷۹۵
	یکی شاه زاده به پیش اندرون			جهاندیده با او بسی رهنمون
	بر آن طالعش بر کسی کرد شاه			که این بوم گردد بما بر تباه
	اگر با سیاوش کند شاه جنگ			شود روی گیتی چو دیبا برنگ
	زترکان نماند کسی پارسا			غمی گردد از جنگ او پادشا
	وگر او شود کشته بر دست شاه			بتوران نماند سر تختگاه		۸۰۰
	سراسر پر آشوب گردد زمین			زبهر سیاوش بجنگ وبه کین
	بدآنگاه یاد آیدت راستی			که ویران شود کشور از کاستی
	جهاندار گر مرغ گردد بپر			ازین چرخ گردان نیابد گذر
	بدینسان گذر کرد خواهد سپهر			گهی پر زخشم وگهی پر زمهر
	غمی شد چو بشنید افراسیاب			نکرد ایچ بر جنگ جستن شتاب		۸۰۵
	بگرسیوز آن رازها برکشاد			نهفته سخنها برو کرد یاد
	که گر من بجنگ سیاوش سپاه			نرانم نیآبد کسی کینه خواه
	نه او کشته آید بجنگ ونه من			برآساید از گفتگوی انجمن
	نه کاؤس خواهد زمن نیز کین			نه آشوب گردد سراسر زمین
	بجای جهان جستن وکارزار			مبادم بجز آشتی هیچ کار		۸۱۰
	فرستم بنزدیک او سیم وزر			همان تاج وتخت وکلاه وکمر
	منوچهر گیتی نبخشید به راست			همان بهرهٔ خویشتن کم نخواست
	زمینرا که بخشوده بودیم پیش			از آن نیز کوته کنم دست خویش
	مگر کین بلاها زمن بگذرد			به آب این دو آنش فرو پژمرد
	چو چشم بهانه بدوزم بگنج			سزد گر سپهرم نخواهد نخواهد برنج		۸۱۵
	نخواهم زمانه جز آن کو نوشت			چنان رست باید که یزدان بکشت