شاهنامه (تصحیح ژول مل)/پاسخ نامهٔ سیاوش از کاؤوس

by فردوسی

پاسخ نامهٔ سیاوش از کاؤس

	هیونی بیآراست کاؤس شاه			بفرمود تا بازگردد براه
	نویسندهٔ نامه را پیش خواند			بر تخت خویشش بکرسی نشاند
	یکی نامه بنوشت پر خشم وجنگ			زبان تیز ورخساره چون باده رنگ
	نخست آفرین کرد بر کردگار			خداوند آرامش وکارزار
	خداوند بهرام وکیوان وماه			خداوند نیک وبد وفرّ وگاه		۱۰۳۵
	بفرمان اویست گردان سپهر			ازو باز گسترده هرجای مهر
	ترا ای جوان تن درستی وبخت			همیشه بماناد با تاج وتخت
	اگر بر دلت رای من تیره گشت			زخواب جوانی سرت خیره گشت
	شنیدی که دشمن به ایران چه کرد			چو پیروز شد روزگار نبرد
	کنون خیره آزرم دشمن مجوی			برآن بارگه بر مبر آبروی		۱۰۴۰
	منه از جوانی سر اندر فریب			گر از چرخ گردان نخواهی نهیب
	گروگان که داری بدرگه فرست			ندیدست کس جفت با پای دست
	ترا گر فریبد نباشد شکفت			مرا از خود انداره باید گرفت
	که من زآن فریبنده گفتار اوی			بسی بازگشتم زپیکار اوی
	نرفت ایچ با من سخن زآشتی			زفرمان من روی برگاشتی		۱۰۴۵
	تو با خوبرویان برآمیختی			ببازی واز جنگ بگریختی
	همان رستم از گنج آراسته			نخواهد شدن سیر واز خواسته
	از آن مردری تخت شاهنشهی			ترا شد سر از جنگ جستن تهی
	در بی نیازی بشمشیر جوی			بکشور شود شاهرا آبروی
	چو طوس سپهبد رسد پیش تو			بسازد چو باید کم وبیش تو		۱۰۵۰
	هم اندر زمان بار کن بر خران			گروگان که داری ببند گران
	ازین آشتی راز چرخ بلند			چنانست که آبد بجانت گزند
	به ایران رسد بدی آگهی			برآشوبد آن روزگار بهی
	تو شو کینه وتاختنرا بساز			ازین در سخنها مگردان دراز
	چو تو ساز جنگ وشبیخون کنی			زخاک سپه رود جیحون کنی		۱۰۵۵
	سپهبد سر اندر نیآرد بخواب			بیآید بجنگ تو افراسیاب
	وگر مهر داری بدآن اهرمن			نخواهی که خوانند پیمان شکن
	سپه طوس ردرا ده وبازگرد			نه مرد پیرخاش وننگ ونبرد
	نهادند مر نامه را مهر شاه			هیون پرّ بر آورد وببرید راه
	چو نامه بنزد سیاوش رسید			بدآنگونه ناخوب گفتار دید		۱۰۶۰
	فرستاده را خواند وپرسید وجست			ازو کرد یکسر سخنها درست
	بگفت آن که با پیلتن گفته بود			زطوس وزکاؤس که آشفته بود
	سیاوش چو بشنید گفتار اوی			زرستم غمی گشت واز کار اوی
	زکار پدر دل پر اندیشه کرد			زترکان واز روزگار نبرد
	همی گفت صد مرد گرد وسوار			زخویشان شاهی چنین نامدار		۱۰۶۵
	همه نیکخواه وهمه بیگناه			اگرشان فرستم بنزدیک شاه
	نپرسد نه اندیشد از کارشان			همانگه کند زنده بر دارشان
	بنزدیک یزدان چه پوزش برم			بد آمد زکار پدر بر سرم
	ورایدون که جنگ آورم بیگناه			ابر خیره با شاه توران سپاه
	جهاندار نپسندد این کار زمن			کشایند بر من زبان انجمن		۱۰۷۰
	وگر باز گردم بدرگاه شاه			بطوس سپهدار سپارم سپاه
	از آن نیز هم بر تنم بد رسد			چپ وراست بد بینم وپیش بد
	نیآید زسودابه هم جز بدی			ندانم چه خواهد بدن ایزدی