شاهنامه (تصحیح ژول مل)/پادشاهی کیقباد

by فردوسی

کیقباد

پادشاهی او صد سال بود

	بتخت کئی بر نشست کیقباد			همان تاج گوهر بسر برنهاد
	همه نامداران شدند انجمن			چو دستان وچو قارن رزم زن
	چو کشوار چو خرّاد وبرزین گو			فشاندند گوهر بر آن تاج نو
	از آن پس بگفتند کای شهریار			سوی رزم ترکان بر آرای کار
	قباد از بزرگان سخنها شنید			از افراسیاب وسپهرا بدید		۵
	دگر روز برخاست لشکر زجای			خروشیدن آمد زپرده سرای
	بپوشید رستم سلاح نبرد			چو پیل دمنده برانگیخت گرد
	رده برکشیدند ایرانیان			ببستند خون ریختن را میان
	بیک دست مهراب کابل خدای			بیک دست کستهم جنگی بپای
	بقلب اندرون قارن رزم زن			ابا گرد کشواد لشکر شکن		۱۰
	به پیش سپه رستم پهلوان			پس پشت او سرکشان وگوان
	پس پشت شان زال با کیقباد			بیک دست آتش بیک دست باد
	به پیش اندرون کاویانی درفش			جهان زو شده زرد وسرخ وبنفش
	چو کشتی شد از مرد روی زمین			کجا موج خیزد زدریای چین
	سپر بر سپر بافته دست وراغ			درخشیدن تیغ همچون چراغ		۱۵
	جهان سر بسر گشته دریای قار			بر افروخته شمع زو صد هزار
	زنالیدن بوق وبانگ سپاه			تو گفتی که خورشید گم شد زراه
	دو لشکر برآمد زیک ره بجای			نه سر بود پیدا سپهرا نه پای
	بهر حملهٔ قارن سرفراز			چنان چون بود مردم رزم ساز
	گهی سوی چپ وگهی سوی راست			بگردید واز هر کسی کینه خواست		۲۰
	میان سپاه اندر آمد دلیر			سپهدار قارن بکردار شیر
	بگرز وبتیغ وسنان دراز			همی کشت از ایشان یل سرفراز
	زکشته زمین کرد مانند کوه			شده زآن دلیران ترکان ستوه
	شماساس را دید مانند شیر			که می بر خروشید گرد دلیر
	بیآمد دمان تا بر او رسید			سبک تیغ تیز از میان بر کشید		۲۵
	بزد بر سر وترک آن نامدار			بگفتا منم قارن نامدار
	نگون اندر آمد شماساس گرد			بیفتاد بر جای ودر دم بمرد
	چنین است کردار گردون پیر			گهی چون کمانست وگاهی چو تیر