شاهنامه (تصحیح ژول مل)/رفتن سیاوش بار دوم به شبستان

by فردوسی

آمدن سیاوش بار دوم بشبستان

	بدین داستان نیز یکشب گذشت			سپهر از بر خاک تیره بگشت
	نشست از بر تخت سودابه شاد			زیاقوت وزر افسری بر نهاد
	همه دخترانرا بر خویش خواند			بیآراست وبر تخت زرّین نشاند		۲۷۵
	بپیشش بتان نو آئین بپای			تو گفتی بهشتست نه کاخ سرای
	چنین گفت با هیربد ماهروی			کز ایدر برو با سیاوش بگوی
	که باید که رنجه کنی پای خویش			نمائی مرا سر وبالای خویش
	بیآمد دمان هیربد نزد شاه			بدو داد پیغام آن نیکخواه
	چو بشنید پیغام خیره بماند			جهان آفرینرا فراوان بخواند		۲۸۰
	بسی چاره بست ندید اندر آن			همی بود پیچان ولرزان برآن
	خرامان بیآمد سیاوش برش			بدید آن نشست وسر وافسرش
	فرود آمد از تخت وشد پیش اوی			بگوهر بیآراسته روی وموی
	سیاوش بر تخت زرّین نشست			بپیشش بکش کرده سودابه دست
	بتانرا بشاه نو آئین نمود			که بودند چو گوهر نابسود		۲۸۵
	بدو گفت بنگر برین تختگاه			پرستنده چندید بزرّین کلاه
	همه نارسیده بتان طراز			که بسرشت شان ایزد از شرم وناز
	کسی کش خوش آید ازیشان بگوی			نگه کن بدیدار وبالای اوی
	سیاوش چو چشم اندکی برگماشت			ازیشان یکی چشم رو بر نداشت
	همی این بدآن آن بدین گفت ماه			نیارد بدین شاه کردن نگاه		۲۹۰
	برفتند هریک سوی تخت خویش			یکایک شمارنده بر بخت خویش
	چو ایشان برفتند سودابه گفت			که چندین چه داری سخن در نهفت
	نگوئی مرا تا مراد تو چیست			که بر چهر تو فرّ چهر پریست
	هرآنکس که از دور بیند ترا			شود بیهش وبرگزیند ترا
	ازین خوبرویان بچشم خرد			نگه کن که با تو که اندر خورد		۲۹۵
	سیاوش فرو ماند وپاسخ نداد			چنین آمدش بر دل پاک یاد
	که من بر تن خویش شیون کنم			اگر خیره از دشمنان زن کنم
	شنیدستم از نامور مهتران			همه داستانهای هاماوران
	که از پیش با شاه ایران چه کرد			زگردان ایران برآورد گرد
	پر از بند سودابه کو دخت اوست			نخواهد همی دوده را مغز وپوست		۳۰۰
	بپاسخ سیاوش چو نکشاد لب			پری چهره برداشت از رخ قصب
	بدو گفت خورشید با ماه نو			گرایدونکه بینی توبرگاه نو
	نباشد شکفت ار شود ماه خوار			تو خورشید داری خود اندر کنار
	کسی کو چو من دید بر تخت عاج			زیاقوت وپیروزه بر سرش تاج
	نباشد شکفت از بمه ننگرد			کسیرا بخوبی بمن نشمرد		۳۰۵
	اگر با من اکنون تو پیمان کنی			نه پیچی واندیشه آسان کنی
	یکی دختری نارسیده بجای			کنم چون پرستنده پشت بپای
	بسوگند پیمان اکنون یکی			زگفتار من سر نپیچ اندکی
	چو بیرون شود زین جهان شهریار			تو خواهی بدن زو مرا یادگار
	نمانی که آید بما برگزند			بداری مرا هچو جان ارجمند		۳۱۰
	من اینک به پیش تو استاده ام			تن وجان روشن ترا داده ام
	زمین هرچه خواهی همی کام تو			برآید نه پیچم سر از دام تو
	رخش تنگ بگرفت ویک بوسه داد			بدو کش نبود آگه از ترس وداد
	رخان سیاوش چو گل شد زشرم			بیآراست مژگان بخوناب گرم
	چنین گفت با دل که از کار دیو			مرا دور داراد کیوان خدیو		۳۱۵
	نه من با پدر بیوفائی کنم			نه با اهرمن آشنائی کنم
	اگر سرد گویم بدین شوخ چشم			بجوید دلش گرم گردد زخشم
	یکی جادوئی سازد اندر نهان			بدو بگرود شهریار جهان
	همان به که با او به آواز گرم			سخن گویمش اندکی چرب ونرم
	سیاوش از آنپس بسودابه گفت			که اندر جهان خود ترا نیست جفت		۳۲۰
	نمانی بخوبی مگر ماهرا			نشائی تو کسرا بجز شاهرا
	کنون دخترت بس که باشد مرا			نباید جز او کس که باشد مرا
	برین باش وبا شاه ایران بگوی			نگه کن که پاسخ بیابی ازوی
	بخواهم من اورا وپیمان کنم			زبانرا بنزدت گروگان کنم
	که تا او بگردد ببالای من			نیآید بدیگر کسی رای من		۳۲۵
	ودیگر که پرسیدی از چهر من			بیآموخت با جان تو مهر من
	مرا آفریننده از فرّ خویش			چنین آفرید ای نگارین زبیش
	تو این راز مکشای وبا کس مگوی			مرا جز نهفتن سخن نیست روی
	سر بانوانی وهم مهتری			من ایدون گمان که تو مادری
	چنین گفت وبرخاست از پیش اوی			پر از مهر جان بداندیش اوی		۳۳۰
	چو کاؤس که در شبستان رسید			نگه کرد سودابه اورا بدید
	بر شاه شد زآن سخن مژده داد			زکار سیاوش بسی کرد یاد
	که آمد نگه کرد ایوان همه			بتان سیه چشم کردم رمه
	چنان بود ایوان زبس خوبچهر			که گفتی همی بارد از ماه مهر
	جز از دختر من پسندش نبود			زخوبان کسی ارجمندش نبود		۳۳۵
	چنان شاد شد زآن سخن شهریار			که ماه آمدش گفتی اندر کنار
	در گنج بکشاد وچندی گهر			چه دیبای زربفت وزرّین کمر
	همان یار وهم تاج وانگشتری			همان تخت وهم طوق کنداوری
	زهر چیز گنجی بد آراسته			جهان بد سراسر پر از خواسته
	بسودابه فرمود کین را بدار			زبهر سیاوش چو آید بکار		۳۴۰
	بدوده بگویش که این هست خرد			دو صد گنج چونین ببایدت برد
	نه کرد سودابه خیره بماند			به اندیشه افسون فراوان بخواند
	که گر او نیآید بفرمان من			زوا دارم ار بگسلد جان من
	بد ونیک چاره که اندر جهان			کنند آشکارا واندر نهان
	بسازم اگر سر بپیچد زمن			کنم زو فغان بر سر انجمن		۳۴۵