شاهنامه (تصحیح ژول مل)/رفتن افراسیاب و سیاوش به شکار

by فردوسی

رفتن افراسیاب وسیاوش بشکار

	بدآن شاهزاده چنین گفت شاه			که یکروز با من بنخچیرگاه		۱۴۸۰
	بیآ تا که دل شاد وخرّم کنیم			روانرا بنخچیر بیغمم کنیم
	بدو گفت هرگه که رای آیدت			بر آن سو که دل رهنمای آیدت
	برفتند روزی بنخچیرگاه			همیرفت با باز وبا یوز شاه
	سپاهی زهر گونه با او برفت			از ایران وتوران نخچیر تفت
	سیاوش بدشت اندرون گور دید			چو باد از میان سپه بر دمید		۱۴۸۵
	سبک شد عنان وگران شد رکیب			همی تاخ اندر فراز ونشیب
	یکی را بشمشیر زد بر دو نیم			دو دستش ترازو شد وگور سیم
	بیک جو زیکسو گرانی نبود			نظاره شد آن لشکر شاه زود
	بگفتن یکسر همه انجمن			که اینت سرافراز وشمشیرزن
	به آواز گفتند با یکدگر			که مارا بد آمد از ایران بسر		۱۴۹۰
	که نام سران اندر آمد بتنگ			سزد گر بسازیم با شاه جنگ
	بغار وبکوه وبهامون بتاخت			بشمشیر تیز وبنیزه بساخت
	بهر جایگه بر یکی توده کرد			سپهرا بنخچیر آسوده کرد
	وزآنجایگه که سوی ایوان شاه			همه شاد دل برگرفتند راه
	سپهبد چه شادمان بدی چه دژم			بجز با سیاوش نبودی بهم		۱۴۹۵
	زجهن وزگرسیوز وهر که بود			بکس راز نکشاد وشادان نبود
	مگر با سیاوش بدی روز وشب			ازو برکشادی بخنده دو لب
	بدین گونه یک سال بگذاشتند			غم وشادمانی بهم داشتند