شاهنامه (تصحیح ژول مل)/به زن دادن پیران دختر خود را به سیاوش

by فردوسی

بزن دادن پیران دختر خودرا بسیاوش

	سیاوش یکی روز وپیران بهم			نشستند وگفتند هر بیش وکم
	بدو گفت پیران کزین بوم وبر			چنانی که باشد کسی بر گذر		۱۵۰۰
	ازین مهربانی که بر تست شاه			بدام تو خسپد به آرامگاه
	چنان دان که خرّم بهارش توئی			نگارش توئی غم گسارش توئی
	بزرگی وفرزند کاؤس شاه			سر از بس هنرها رسیده بماه
	پدر پیر گشت وتو برنا دلی			نگر تا زتاج کئی نگسلی
	به ایران وتوران توئی شهریار			زشاهان یکی پر هنر یادگار		۱۵۰۵
	نه بینمت پیوستهٔ خون کسی			کجا داردی مهر بر تو بسی
	زتوران سزاوار وهمباز تو			نیابی کسی نیز دمساز تو
	برادر نداری نه خواهر نه زن			چو شاخ گلی بر کنار چمن
	یکی زن نگه کن سزاوار خویش			از ایران بنه درد وتیمار خویش
	پس از مرگ کاؤس ایران تراست			همان تاج وتخت دلیران تراست		۱۵۱۰
	پس پردهٔ شهریار جهان			سه ماهست با زیور اندر نهان
	که گر ماهرا دیده بودی براه			از ایشان نه برداشتی دیده ماه
	سه اندر شبستان گرسیوزند			که از مام واز باب با پرورزند
	نبیر فریدون وفرزند شاه			که هم زیب دارند وهم تاج وگاه
	پس پرده من چهارند خرد			چو یابد ترا بنده یابم شمرد		۱۵۱۵
	از ایشان جریره است مهتر بسال			که از خوبرویان ندارد همال
	اگر رای باشد ترا بنده است			به پیش تو اندر پرستنده است
	سیاوش بدو گفت دارم سپاس			مرا همچو فرزند خود می شناس
	زخوبان جریره مرا در خورست			که پیوندم از جان ودل بهترست
	مرا او بود نازش جان وتن			نخواهم جز او کس ازین انجمن		۱۵۲۰
	سپاسی نهادی ازین بر سرم			که تا زنده ام حقّ آن نسپرم
	چو پیران زپیش سیاوش برفت			بنزدیک گلشهر تازید تفت
	بدو گفت کار جریره بساز			بفرّ سیاوخش گردن فراز
	چگونه نباشیم امروز شاد			که داماد ما شد نبیر قباد
	بیآورد گلشهر دخترشرا			نهاد از بر تارک افسرشرا		۱۵۲۵
	بدیبا ودینار وزرّ ودرم			برنگ وببوی وبه پیش وبه کم
	بیآراست اورا چو خرّم بهار			فرستاد نزدیکئ شهریار
	مر اورا بپیوست با شاه نو			فرستاد اورا سوی گاه نو
	ندانست کس گنج اورا شمار			همان تخت زرّین گوهر نگار
	سیاوش چو روی جریره بدید			خوش آمدش وخندید وشادی گزید		۱۵۳۰
	همی بود با او شب وروز شاد			نیآمد زکاؤس بر دلش یاد
	برین نیز چندی بگردید چرخ			سیاوخش را بود از آن کار برخ
	ورا هر زمان پیش افراسیاب			فزونتر بدی حشمت وجاه وآب