شاهنامه (تصحیح ژول مل)/به زن دادن پیران دختر خود را به سیاوش

by فردوسی

بزن دادن پیران دختر خودرا بسیاوش

سیاوش یکی روز وپیران بهمنشستند وگفتند هر بیش وکم بدو گفت پیران کزین بوم وبرچنانی که باشد کسی بر گذر۱۵۰۰ ازین مهربانی که بر تست شاهبدام تو خسپد به آرامگاه چنان دان که خرّم بهارش توئینگارش توئی غم گسارش توئی بزرگی وفرزند کاؤس شاهسر از بس هنرها رسیده بماه پدر پیر گشت وتو برنا دلینگر تا زتاج کئی نگسلی به ایران وتوران توئی شهریارزشاهان یکی پر هنر یادگار۱۵۰۵ نه بینمت پیوستهٔ خون کسیکجا داردی مهر بر تو بسی زتوران سزاوار وهمباز تونیابی کسی نیز دمساز تو برادر نداری نه خواهر نه زنچو شاخ گلی بر کنار چمن یکی زن نگه کن سزاوار خویشاز ایران بنه درد وتیمار خویش پس از مرگ کاؤس ایران تراستهمان تاج وتخت دلیران تراست۱۵۱۰ پس پردهٔ شهریار جهانسه ماهست با زیور اندر نهان که گر ماهرا دیده بودی براهاز ایشان نه برداشتی دیده ماه سه اندر شبستان گرسیوزندکه از مام واز باب با پرورزند نبیر فریدون وفرزند شاهکه هم زیب دارند وهم تاج وگاهپس پرده من چهارند خردچو یابد ترا بنده یابم شمرد۱۵۱۵ از ایشان جریره است مهتر بسالکه از خوبرویان ندارد همال اگر رای باشد ترا بنده استبه پیش تو اندر پرستنده است سیاوش بدو گفت دارم سپاسمرا همچو فرزند خود می شناس زخوبان جریره مرا در خورستکه پیوندم از جان ودل بهترست مرا او بود نازش جان وتننخواهم جز او کس ازین انجمن۱۵۲۰ سپاسی نهادی ازین بر سرمکه تا زنده ام حقّ آن نسپرم چو پیران زپیش سیاوش برفتبنزدیک گلشهر تازید تفت بدو گفت کار جریره بسازبفرّ سیاوخش گردن فراز چگونه نباشیم امروز شادکه داماد ما شد نبیر قباد بیآورد گلشهر دخترشرانهاد از بر تارک افسرشرا۱۵۲۵ بدیبا ودینار وزرّ ودرمبرنگ وببوی وبه پیش وبه کم بیآراست اورا چو خرّم بهارفرستاد نزدیکئ شهریار مر اورا بپیوست با شاه نوفرستاد اورا سوی گاه نو ندانست کس گنج اورا شمارهمان تخت زرّین گوهر نگار سیاوش چو روی جریره بدیدخوش آمدش وخندید وشادی گزید۱۵۳۰ همی بود با او شب وروز شادنیآمد زکاؤس بر دلش یاد برین نیز چندی بگردید چرخسیاوخش را بود از آن کار برخ ورا هر زمان پیش افراسیابفزونتر بدی حشمت وجاه وآب