شاهنامه (تصحیح ژول مل)/دلخوشی دادن سام سیندخت را

by فردوسی

دلخوشی دادن سام سیندخت را

چو پردخت گنج اندر آمد به اسپچو گردی بکردار آذرگشسپ یکی ترک رومی بسر بر نهادیکی باره زیر اندرش همچو باد بیآمد گزاران بدرگاه سامنه آواز داد و نه بر گفت نام بکار آگهان گفت کز ناگهانبگوئید با پهلوان جهان که آمد فرستادهٔ کابلیبنزد سپهبد یل زابلی۱۲۸۵ ز مهراب گرد آوریده پیامبنزد سپهبد جهانگیر سام بیآمد بر سام یل پرده داربگفت و بفرمود تا داد بار فرود آمد از اسپ سیندخت و رفتبه پیش سپهبد خرامید تفت زمینرا ببوسید و کرد آفرینابر شاه و بر پهلوان زمین نثار و پرستنده و اسپ و پیلرده در کشیده ز در تا دو میل۱۲۹۰ یکایک همه پیش سام آوریدسر پهلوان خیره شد کآن بدید پر اندیشه بنشست بر سان مستبکش کرده دست و سر افگنده پست ز جائی کجا مایه چندین بودفرستادن زن چه آئین بود اگر خواسته زو پذیرم همهز من گردد آزرده شاه رمه اگر بازگردانم از پیش زالبر آرد بکردار سیمرغ یال۱۲۹۵ شود رنجه آزرده گردد ز منچه پاسخ بگویمش در انجمن برآورد سر گفت این خواستهغلامان و پیلان آراسته شوید و بگنجور دستان دهیدبنام مه کابلستان نهید پریچهره سیندخت در پیش سامزبان کرد گویا و دل شادکام چو آن هدیهٔ او پذیرفته دیدرسیده بهی و بدی رفته دید۱۳۰۰سه بت روی با او بیکجا بدندسمن پیکر و سرو بالا بدند گرفته یکی جام هر یک بکفپر از سرخ یاقوت ودرّ صدف بنزد سپهبد فرو ریختندهمه یک بدیگر بر آمیختند چو با پهلوان کار بر ساختندزبیگانه خانه بپرداختند چنین گفت سیندخت با پهلوانکه با رای تو پیر گردد جوان۱۳۰۵ بزرگان زتو دانش آموختندبتو تیره گیتی بر افروختند بمهر تو شد بسته دست بدیبگرزت کشاده ره ایزدی گنهگار اگر بود مهراب بودزخون دلش مژّه پرّ آب بود سر بی گناهان کابل چه کردکجا اندر آورد باید بگرد همه سهر زنده برای تو اندپرستنده وخاک پای تو اند۱۳۱۰ از آن ترس کو هوش وزور آفریددرخشنده ناهید وهور آفرید نیآید چنین کارش از تو پسندمیانرا بخون ریختن بر مبند بدو سام یل گفت با من بگویهر آن چت بپرسم بهانه مجوی تو مهرابرا کهتری یا همالمر آن دخت اورا کجا دید زال بروی وبموی وبخوی وخردبمن گوی تا با که اندر خورد۱۳۱۵ زبالا ودیدار وفرهنگ اویبرآنسان که دیدی یکایک بگوی بدو گفت سیندخت کای پهلوانسر پهلوانان پشت گوان یکی سخت پیمانت خواهم نخستکه لرزان بود زو بر وبوم ورست که از تو نیآید بجانم گزندنه آنکس که بر من بود ارجمند مرا کاخ وایوان آباد هستهمان گنج وخویشان با زور دست۱۳۲۰ چو ایمن شوم هر چه گفت بگویبگویم بجویم بدین آبروی نهفته همه گنج کابلستانبکوشم رسانم بزابلستان گرفت آنزمان سام دستش بدستهمان عهد وسوگند وپیمان ببست چو بشنید سیدخت سوگند اوهمان راست گفتار وپیوند او زمین را ببوسید وبر پای خاستبگفت آنکه اندر نهاد بود راست۱۳۲۵که من خویش ضحّاکم ای پهلوانزن گرد مهراب روشن روان همان مام رودابة ماه رویکه دستان همی جان فشاند بروی همه دودمان نزد یزدان پاکشب تیره تا بر کشد روز چاک همه بر تو خوانیم وزال آفرینهمان بر جهاندار شاه زمین کنون آمدمد تا هوای تو چیستبکابل ترا دشمن ودوست کیست۱۳۳۰ اگر ما گنه کار وبد گوهریمبدین پادشاهی نه اندر خوریم من اینک به پیش تو ام مستمندبکش کشتنی بستنی را ببند دل بیگناهان کابل مسوزکزین تیرگی اندر آید بروز سخنها چو بشنید ازو پهلوانزنی دید با رای وروشن روان برخ چو بهار وببالا چو سرومیانی چو غرور وبرفتن تذرو۱۳۳۵ چنین داد پاسخ که پیمان مندرستست اگر بگسلد جان من تو با کابل وهرکه پیوند تستبمانید شادان دل وتن درست بدین نیز همداستانم که زالبگیتی چو رودابه جوید همال شما گرچه از گوهر دیگریدهمان تاج واورنگ را در خورید چنینست گیتی وزین ننگ نیستابا کردگار جهان جنگ نیست۱۳۴۰ چنان آفریند که آیدش رایوماندیم ومانیم با های های یکی در فراز ویکی در نشیبیکی با فروزنی یکی با نهیب یکی از فروزنی دل آراستهزکمّی دل دیگری کاسته سرنجام هر دو بخاک اندرستکه هر گوهری کشتة گوهریست بکوشم کنون از پی کار تواز این لابه ونالة زار تو۱۳۴۵ یکی نامه با لابة دردمندنبشتم بنزدیک شاه بلند بنزد منوچهر شد زال زرّچنان شد که گوئی برآورد پرّ بزین اندر آمد چو باد بر دمیدهمان نعل اسپش زمین بر درید برین زال را شاه پاسخ دهدچو خندان شود رای فرّخ نهد که پروردة مرغ بیدل شدستاز آب مژه پای در گل شدست۱۳۵۰عروس از بمهر اندرون همچو اوستسزد گر برآیند هر دو زپوست یکی روی از آن بچّة اژدهامرا نیز بنمای وبستان بها مگر دیدن او پسند آیدموگفتار او سردمند آیدم بدو گفت سیندخت اگر پهلوانکند بنده را شاد وروشن روان چماند بکاخ من اندر سمندسرم بر شود بآسمان بلند۱۳۵۵ بکابل چو تو شهریار آوریمهمه پیش تو جان نثار آوریم لب سام سیندخت پر خنده دیدهمه بیخ کین از دلش کنده دید بخنده بدو گفت سام دلیرکز اندیشه دلرا مکن هیچ سیر برآید بکام تو این کار زودچو بشنید سیندخخت پوزش نمود بیآمد از آن جایگاه شادکامزخ از خرّمی گشته یاقوت فام۱۳۶۰ نوندی دلاور بکردار بادبرافگند ومهراب را مژده داد کز اندیشة بد مکن یاد هیچدل شاد کن کار مهمان بسیچ من اینک پس نامه اندر دمانبیآیم نجویم بره بر زمان دوم روز چون چشمة آفتاببجنبید وبیدار شد سر زخواب گرانمایه سیندخت بنهاد رویبنزدیک سالار دیهیم جوی۱۳۶۵ روارو درآمد بدرگاه ساممه بانوان خواندندش بنام بیآمد بر سام وبردش نمازسخن گفت با او زمانی دراز بدستورئ بازگشتن بجایدن شادمان پیش کابل خدای دگر ساختن کار مهمان نوببردن بمهراب پیمان نو ورا سام یل گفت بر گرد وروبگو آنچه دیدی بمهراب گو۱۳۷۰ سزاوار او خلعت آراستندزگنج آنچه پرمایه تر خواستند هم از بهر مهراب وسیندخت بازهم از بهر رودابة مهر ساز بکابل دگر سامرا هر چه بودزکاخ وزباغ وزکشت ودرود واز چارپایان دوشیدنیزگستردنی وزپوشیدنی بسیندخت بخشید دستش بدستگرفت ویکی نیز پیمان ببست۱۳۷۵بکابل بباش وبشادی بمانازین پس مترس از بد بدگمان شکفته شد آن روی پژمرده ماهبنیک اختری برگرفتند راه