شاهنامه (تصحیح ژول مل)/تاخت کردن منوچهر بر سپاه تور

by فردوسی

تاخت کردن منوچهر بر سپاه تور

	بدآنگه که روشن جهان تیره گشت			طلایه برافکند بر کوه و دشت		۸۵۵
	به پیش سپه قارن رزم زن			ابا رای زن سرو شاه یمن
	خروشی برآمد زپیش سپاه			گی ای نامداران و شیران شاه
	بدانید که این جنگ آهرمنست			جهان آفرینرا بدل دشمنست
	میان بسته دارید و بیدار بید			همه در پناه جهاندار بید
	کسی کو شود کشته زین رزمگاه			بهشتی شود شسته پاک از گناه		۸۵۵
	هر آنکس که از لشکر چین و روم			بریزند خون و بگیرند بوم
	هم نیکنامند تا جاودان			بمانند با فرّه موبدان
	هم از شاه یابند دیهم و تخت			زسالار زر و زدادار بخت
	چو بیدار شود چاک روز سفید			دو بهره به پماید از روز شید
	ببندید یکسر میان یلی			ابا گرز و با خنجر کابلی		۸۶۰
	بدارید یکسر همه جای خویش			یکی از دگر پای منهید پیش
	سران سپه مهتران دلیر			کشیدند صفی پیش سالار شیر
	بسالار گفتند ما بنده ایم			خود اندر جهان بهر شه زنده ایم
	چو فرمان دهد ما همیدون کنیم			زمینرا بخنجر چو جیحون کنیم
	سوی خیمة خویش باز آمدند			همه با سوی کینه ساز آمدند		۸۶۵
	سپیده چو از جای خود بر دمید			میان شب تیره اندر خمید
	منوچهر برخاست از قلبگاه			ابا جوشن و تیغ و رومی کلاه
	سپه یکسره نعره برداشتند			ستانها به ابر اندر افراشتند
	پر از خشم سر ابروان پر زچین			همی برنوشتند روی زمین
	چپ و راست و قلب و جناح سپاه			چو بایست لشکر بیآراست شاه		۸۷۰
	زمین شد بکردار کشتی بر آب			تو گفتی سوی غرق دارد شتاب
	بزد مهره بر کوهة ژنده پیل			زمین جنب جنبان چو دریای نیل
	هم از پیش پیلان تبیره زنان			خروشان و جوشان چو شیر دمان
	یکی بزمگاهست گفتی بجای			زشیپور و نالیدن کرّنای
	برفتند از جای یکسر چو کوه			دهاده برآمد زهر دو گروه		۸۷۵
	بیابان چو دریای خون شد درست			تو گفتی که روی زمین لاله رست
	پی ژنده پیلان بخون اندرون			چنان چون ز بجاده باشد ستون
	همه چیرگی با منوچهر بود			کزو مغز گیتی پر از مهر بود
	چنین تا شب تیره سر برکشید			و رخشنده خورشید شد ناپدید
	زمانه بیکسان ندارد درنگ			گهی شهد ونوش است و گاهی شرنگ		۸۸۰
	دل تور و سلم از غم بجوش			براه شبیخون نهادند گوش
	چو شب روز شد کسی نیآمد بجنگ			دو جنگی گرفتند رای درنگ