شاهنامه (تصحیح ژول مل)/اندر زادن کیخسرو

by فردوسی

اندر زادن کیخسرو

	شبی قیرگون ماه پنهان شده			بخواب اندرون مرغ ودام ودده
	چنان دید سالار پیران بخواب			که شمعی برافروختی زآفتاب
	سیاوش بدآن شمع تیغی بدست			بآواز گفتی نشاید نشست
	ازین خواب نوشین سر آزاد کن			زفرجام گیتی یکی یاد کن
	که روز نو آئین وجشن توست			شب زادن شاه کیخسروست		۲۶۰۵
	سپهبد بلرزید در خواب خوش			بجنبید گلشهر خورشیدفش
	بدو گفت پیران که برخیز ورو			خردمند نزد فرنگیس شو
	سیاوخش را دیدم امشب بخواب			درخشان تر از بر سپهر آفتاب
	که گفتی چرا چند خسپی مپای			بجشن جهاندار کیخسرو آی
	بشد زود گلشهر نزدیک ماه			جدا گشته بود از بر ماه شاه		۲۶۱۰
	بدید وبشادی سبک بازگشت			همه کاخ ازو پر از آواز گشت
	بدید وبشادی بپیران بگفت			که اینت نو آئین خور ماه جفت
	یکی ایدر آی وشکفتی ببین			بزرگی ورای جهان آفرین
	تو گوئی نشاید بجز تاج را			وگر جوشن وخود وتاراج را
	سپهبد بیآمد بر شهریار			بسی آفرین کرد بر کردگار		۲۶۱۵
	بدین برز بالا واین شاخ ویال			تو گفتی برو بر گذشتست سال
	زبهر سیاوش دو دیده پر آب			همی کرد نفرین بر افراسیاب
	چنین گفت با نامدار انجمن			که گر زین سخن بگسلد جان من
	نمانم که بازد بدین شاه جنگ			مرا گر سپارد بجنگ نهنگ
	بدآنگه که بنمود خورشید تیغ			بخواب اندر آمد سر تیره میغ		۲۶۲۰
	چو بیدار شد پهلوان سپاه			دوان اندر آمد بنزدیک شاه
	همی بود تا جای پردخته شد			بنزدیک آن نامور تخت شد
	بد گفت خورشیدفش مهترا			جهاندار وبیدار وافسون گرا
	بدر بر یکی بنده بفروزد دوش			تو گوئی ورا مایه دادست نوش
	نماند بخوبی زگیتی بکس			تو گوئی بگهواره ماهست وبس		۲۶۲۵
	اگر تور را روز باز آمدی			بدیدار وچهرش نیاز آمدی
	به ایوان چنو کس نبیند نگار			بدو تازه شد فرّهٔ شهریار
	فریدون گردست گوئی بجای			بفرّ وبچر وبدست وبپای
	از اندیشهٔ بد بپرداز دل			برافروز تاج وبرافراز دل
	چنان کرد روشن جهان آفرین			کزو دور شد جنگ وبیداد وکین		۲۶۳۰
	روانش زخون سیاوش بدرد			برآورد بر لب یکی باد سرد
	پشیمان شد از بد که خود کرده بود			دم از شهر توران برآورده بود
	بدو گفت بر من بد آید بسی			سخنها شنیدستم از هر کسی
	پر آشوب گردد ازو روزگار			همی یاد دارم از آموزگار
	که از تخمهٔ تور واز کیقباد			یکی شاه خیزد زهر دو نژاد		۲۶۳۵
	جهانرا بمهر وی آید نیاز			همه شهر ایران برندش نماز
	کنون بودنی هرچه بایست بوم			ندارد غم ورنج واندیشه سود
	مداریش اندر میان گروه			بنزد شبانان فرستش بکوه
	بدآن تا نداند که من خود کیم			بدیشان سپرده زبهر چیم
	نیآموزدش کس خرد با نژاد			نیآیدش از آن کار وکردار یاد		۲۶۴۰
	بگفت آنچه یاد آمدش زاین سخن			همین نو شمرد این سرای کهن
	چه سازی چو چاره بدست تو نیست			درازست ودر دام وشست تو نیست
	گرایدون که بد بینی از روزگار			بنیکی هم او باشد آموزگار
	بیآمد بدر پهلوان شادمان			همه نیک بودش بدل در گمان
	جهان آفرین را نیایش گرفت			بشاه جهان بر ستایش گرفت		۲۶۴۵
	پر اندیشه شد تا بدرگه رسید			که تا برگ وبیخش چو آرد پدید