شاهنامه (تصحیح ژول مل)/آمدن رستم به شهر سمنگان

by فردوسی

آمدن رستم بشهر سمنگان

	چو نزدیک شهر سمنگان رسید			خبر زو بشاه وبزرگان رسید
	که آمد پیاده گو تاج بخش			بنخچیرگه زو رمیدست رخش		۵۵
	پذیره شدندش بزرگان وشاه			کسی کو بسر بر نهادی کلاه
	همی گفت هرکس که او رستمست			وبا آفتاب سپیده دمست
	پیاده یشد پیش او زود شاه			برو انجمن شد فراوان سپاه
	بدو گفت شاه سمنگان چه بود			که یارست با تو نبرد آزمود
	برین شهر ما نیکخواه تو ایم			ستاده بفرمان وراه تو ایم		۶۰
	تن وخواسته زیر فرمان تست			دل ارجمندان وجان تست
	چو رستم بگفتار او بنگرید			زبدها گمانیش کوتاه دید
	بدو گفت رخشم درین مرغزار			زمن دور شد بی لگام وفسار
	کنون تا سمنگان نشان پی است			از آن سو کجا جویبار ونی است
	ترا باشد از باز جوئی سپاس			بیابی تو پاداش نیکی شناس		۶۵
	ورایدون که رخشم نیآبد پدید			سرانرا بسی سر بخواهم برید
	بدو گفت شاه ای سرافراز مرد			نیارد کسی با تو این کار کرد
	تو مهمان ما باش وتندی مکن			بکام تو گردد سراسر سخن
	یک امشب بمی شاد داریم دل			وز اندیشه آزاد داریم دل
	که تندی وتیزی نیآید بکار			بنرمی بر آید زسوراخ مار		۷۰
	پی رخش رستم نگردد نهان			چنان بارهٔ نامور در جهان
	بجوئیم رخشت بیآریم زود			ایا پر هنر مرد کار آزمود
	تهمتن زگفتار او شاد شد			روانش از اندیشه آزاد شد
	سزا دید رفتن سوی خان اوی			شد از مژده دلشاد مهمان اوی
	سپهبد بدو داد بر تخت جای			همی بود چون بنده پیشش بپای		۷۵
	زشهر وزلشکر سرانرا بخواند			همه بد سگالان زپیشش براند
	بفرمود خوایگرانرا که خوان			بیآرند وبنهند پیش گوان
	بدآن تا تهمتن نباشد دژم			نشستند با رودسازان بهم
	گسارندهٔ باده ورود وساز			سه چشم وگل رخ بتان طراز
	چو شد مست وهنگام خواب آمدش			همی از نشستن شتاب آمدش		۸۰
	سزاوار اوی جای آرام وخواب			بیآراست وبنهاد مشک وگلاب