شاهنامه (تصحیح ژول مل)/آمدن تهمینه دختر شاه سمنگان به نزد رستم

by فردوسی

آمدن تهمینه دختر شاه سمنگان بنزد رستم

	چو یکبهره از تیره شب بر گذشت			شب آهنگ بر چرخ گردان بگشت
	سخن گفتن آمد نهفته براز			در خوابگه نرم کردند باز
	یکی بنده شمع معنبر بدست			خرامان بیآمد ببالین مست
	پسش پرده اندر یکی ماه روی			چو خورشید تابان پر از رنگ وبوی		۸۵
	دو ابرو کمان ودو گیسو کمند			ببالا بکردار سرو بلند
	دو رخ چون عقیق بمانی برنگ			دهان چو دل عاشقان گشته تنگ
	روانش خرد بود وتن جان پاک			تو گفتی که بهره ندارد زخاک
	گو رستم شیر دل خیره ماند			برو آفرینهای یزدان بخواند
	بپرسید ازو گفت نام تو چیست			چه جوئی شب تار کام تو چیست		۹۰
	چنین داد پاسخ که تهمینه‌ام			تو گوئی که از غم بدو نیمه‌ام
	یکی دخت شاه سمنگان منم			ز پشت هژبر و پلنگان منم
	بگیتی ز شاهان مرا جفت نیست			چو من زیر چرخ کبود اندکیست
	ز پرده برون کس ندیده مرا			نه هرگز کس آوا شنیده مرا
	بکردار افسانه از هر کسی			شنیدسته‌ام داستانت بسی		۹۵
	که از دیو و شیر و و پلنگ و هننگ			نترسی و هستی چنین تیزچنگ
	شب تیره تنها بتوران شوی			بگردی بر آن مرز و هم نغنوی
	بتنها یکی گور بریان کنی			هوا را بشمشیر گریان کنی
	بدرّد دل شیر و چرم پلنگ			هرآنگه که گرز تو بیند بچنگ
	برهنه چو تیغ تو بیند عقاب			نیارد بنخچیر کردن شتاب		۱۰۰
	نشان کمند تو دارد هزبر			ز بیم سنان تو خون بارد ابر
	چو این داستانها شنیدم ز تو			بسی لب بدندان گزیدم ز تو
	بجستم همی کتف و یال و برت			برین شهر کرد ایزد آبشخورت
	تراام کنون گر بخواهی مرا			نه بیند جزین مرغ و ماهی مرا
	یکی آن که بر تو چنین گشته‌ام			خرد را ز بهر هوا هشته‌ام		۱۰۵
	و دیگر که از تو مرا کردگار			نشاند یکی پورم اندر کنار
	مگر چون تو باشد بمردی و زور			سپهرش دهد بهره کیوان و هور
	سه دیگر که اسپت بجای آورم			سمنگان سراسر بپای آورم
	سخنهای آن ماه آمد به بن			تهمتن سراسر شنید آن سخن
	چو رستم بر آنسان پری چهره دید			ز هر دانشی نزد او بهره دید		۱۱۰
	و دیگر که از رخش داد آگهی			ندید ایچ فرجام جز فرّهی
	بفرمود تا موبدی پرهنر			بیآید بخواهد ورا از پدر
	چو بشنید شاه این سخن شاد شد			بسان یکی سرو آزاد شد
	بدآن پهلوان داد مر دخت خویش			بر آنسان که بودست آئین و کیش
	بخشنودی و رای و فرمان اوی			بخوبی بیآراست پیمان اوی		۱۱۵
	چو بسپرد دختر بدآن پهلوان			همه شاد گشتند پیر وجوان
	بشادی همه جان بر افشاندند			بر آن پهلوان آفرین خواندند
	که این ماه نو بر تو فرخنده باد			سر بدسگالان تو کنده باد
	چو انباز وی گشت با او براز			ببود آن شب تیرهٔ دیر باز
	چو خورشید روشن زچرخ بلند			همی خواست افگند مشکین کمند		۱۲۰
	ببازوی رستم یکی مهره بود			که آن مهره اندر جهان شهره بود
	بدو داد وگفتش که این را بدار			گرت دختری آید از روزگار
	بگیر وبگیسوی او بر بدوز			بنیک اختر وفال گیتی فروز
	ورایدون که آید زاختر پسر			ببندش ببازو بسان پدر
	ببلای سام نریمان بود			بمردی وخوی کریمان بود		۱۲۵
	فرود آر از ابر پرّان عقاب			نتابد بتندی برو آفتاب
	همی بود آنشب بر ماهروی			همیگفت هرگونهٔ گفتگوی
	چو رخشنده خورشید شد بر سپهر			بیآراست روی زمینرا بمهر
	بپدرود کردن گرفتش ببر			بسی بوسه دادش بچشم وبسر
	پری چهره گریان ازو باز گشت			ابا انده ودرد انباز گشت		۱۱۳۰
	بر رستم آمد گرانمایه شاه			بپرسیدش از خواب وآرامگاه
	چو این گشته شد مژده دادش زرخش			بدو شادمان شد دل تاج بخش
	بیآمد بمالید وزین بر نهاد			زیزدان نیکی دهش کرد یاد
	بیآمد سوی شهر ایران چو باد			وزین داستان کرد بسیار یاد
	وز آنجه سوی زابلستان کشید			کسی را نگفت آنچه دید وشنید		۱۳۵