شاهنامه (تصحیح ژول مل)/آمدن افراسیاب نزدیک پدر خود

by فردوسی

'آمدن افراسیاب نزدیک پدر خود

	وز آن سو که بگریخت افراسیاب			همی تازیان تا بدآن روی آب		۸۵
	یکی هفته بنشست نزدیک رود			بهشتم برآراست با خشم ودود
	به پیش پدر رفت پور پشنگ			زبان پر زگفتار ودل پر درنگ
	بدو گفت که ای نام بردار شاه			ترا بود از این جنگ جستن گناه
	یکی آنکه پیمان شکستن زشاه			بزرگان پیشین ندیدند راه
	نه از تخم ایرج زمین پاک شد			نه زهر گزاینده تریاک شد		۹۰
	یکی گم شود دیگر آید بجای			جهانرا نمانند بی کدخدای
	قباد آمد وتاج بر سر نهاد			بکینه یکی نو در اندر کشاد
	سواری پدید آمد از پشت سام			که دستانش رستم نهادست نام
	بیآمد بسان نهنگ دژم			که گفتی جهانرا بسوزد بدم
	همی تاخت اندر فراز ونشیب			همی زد بگرز وبتیغ ورکیب
	زگرزش هوا شد پر از چاک چاک			نیرزد جانم بیک مشت خاک		۹۵
	همه لشکر ما بهم بر درید			کس اندر جهان این شکفتی ندید
	درفش مرا دید مر یک کران			بزین اندر افگند گرز گران
	چنان برگرفتم ززین خدنگ			که گفتی ندارم بیک پشّه سنگ
	کمربند بگسست وبند قبای			زچنگش فتادم همی زیر پای
	بدآن زور هرگز نباشد هزبر			دو پایش بخاک اندرون سر به ابر		۱۰۰
	سواران جنگی همه همگروه			کشیدندم از دست آن لخت کوه
	تو دانی که شاهی دل و چنگ من			دلیری و کردار وآهنگ من
	بدست وی اندر یکی پشّه ام			وز آن آفرینش پراندیشه ام
	یکی پیلتن دیدم وشیر جنگ			نه هوش ونه دانش نه رای ونه سنگ
	عنانش سپرده بدآن پیل مست			همش رود وهم غار وهم راه پست		۱۰۵
	همانا که گوپال بیش از هزار			زدندش بر آن پیکر نامدار
	تو گفتی که از آهنش کرده اند			بسنگ وبرویش برآورده اند
	چه دریاش پیش وچه کوهش همان			چه درّنده پیل وچه شیر دمان
	همی تاخت یکسان چو یوز شکار			ببازی همی آمدش کارزار
	چنو گر بدی سام را دستبرد			زترکان نماندی سرافراز گرد		۱۱۰
	جز از آشتی جستنت رای نیست			که با او سپاه ترا پای نیست
	جهانجوی وپشت سپاهت منم			بدشواری اندر پناهت منم
	نماندست با او مرا تاب هیچ			برو رای زن آشتی را بسیچ
	زمینی کجا آفریدون گرد			بدآنگه بتور دلاور سپرد
	بتو داده بودند وبخشیده راست			ترا کین کشیدن نبایست خواست		۱۱۵
	از آن گر بگردیم وجنگ آوریم			جهان بر دل خویش تنگ آوریم
	تو دانی به از آگهیست			میان شنیدن سراسر تهیست
	ترا جنگ ایران چو بازی نمود			زبازی سپهرا درازی فزود
	از امروز کارت بفردا ممان			که داند که فردا چه گردد زمان
	گلستان کامروز باشد ببار			چو فردا چنی گل نیآید بکار		۱۲۰
	نگر تا چه مایه ستام بزر			همان ترک زرّین و زرّین سپر
	همان تازی اسپان بزرّین لگام			همان تیغ هندی بزرّین نیام
	ازین بیشتر نامداران گرد			که باد اندر آمد بخواری ببرد
	چو کلباد وچون بارمان دلیر			که بودی شکارش همه نرّه شیر
	خزروان کجا زال بشکست خرد			نمودش بگرز گران دستبرد		۱۲۵
	شماساس کین بود لشکر پناه			که قارن بکشتش به آوردگاه
	جز این نامداران دگر ده هزار			فزون کشته آمد درین روزگار
	بتر زین همه نام وننگت شکست			شکستی که هرگز نشایدش بست
	گر از من سر نامور کشته شد			چو اغریرث پر هنر کشته شد
	جزای بد ونیکئ روزگار			در امروز وفردا گرفتن شمار		۱۳۰
	به پیش آمدندم همه سرکشان			پس پشت هر یک درفشی گوان
	بسی یاد داشتند از آن روزگار			دمان از پش ومن از آن زار وخوار
	کنون از گذشتند مکن هیچ یاد			سوی آشتی تاز با کیقباد
	گرت دیگر آید یکی آرزوی			بگرد اندر آید سپه چار سوی
	بیکدست رستم چو تابنده هور			ابا گرز وبا تیغ وبا فرّ وزور		۱۳۵
	بدست دگر قارن رزم زن			که چشمش ندیدست هرگز شکن
	سهدیگر چو کشواد زرّین کلاه			که آمد به آمل ببرد آن سپاه
	چهارم چو مهراب کابل خدای			کهه سالار شباهست با فرّ ورای