شاهنامه (تصحیح ترنر ماکان)/بر تخت نشستن هوشنگ و برآوردن آهن از سنگ

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رفتن هوشنگ و کیومرث به جنگ دیو سیاه و کشته شدن دیو و مردن کیومرث شاهنامه  از فردوسی
بر تخت نشستن هوشنگ و برآوردن آهن از سنگ
بنیاد نهادن جشن سده


پادشاهی هوشنگ چهل سال بود

بر تخت نشستن هوشنگ و بر آوردن آهن از سنگ

 جهاندار هوشنگ با رای و دادبجای نیا تاج بر سر نهاد 
 بگشت از برش چرخ سالی چهلپر از هوش مغز و پر از داد دل 
 چو بنشست بر جایگاهِ مهیچنین گفت بر تختِ شاهنشهی 
 که بر هفت کشور منم پادشابهر جای فیروز و فرمان روا 
 بفرمان یزدان پیروزگربداد و دهش تنگ بسته کمر 
 وزان پس جهان یکسر آباد کردهمه روی گیتی پر از داد کرد 
 نخستین یکی گوهر آمد بچنگبدانش ز آهن جدا کرد سنگ 
 سر مایه کرد آهنِ آب گونکزان سنگ خارا کشیدش برون 
 چو بشناخت آهنگری پیشه کردکجا زد تبر ارّه و تیشه کرد 
 چو این کرده شد چارهٔ آب ساختز دریا بر آورد و هامون نواخت 
 بجوی انگهی آب را راه کردبه فرّ کئی رنج کوتاه کرد 
 چو آگاه مردم بران بر فزودپراگندن تخم و کشت و درود 
 بسیچید پس هر کسی نانِ خویشبورزید و بشناخت سامانِ خویش 
 از ان پیش کاین کارها شد بسیچنبُد خوردنیها جز از میوه هیچ 
 همه کار مردم نبودی به برگ که پوشیدنی شان همه بود برگ 
 پرستیدن ایزدی بود پیشنیا زا همین ائین و کیش 
 بسنگ اندر آتش ازو شد پدیدکزو روشنی در جهان گسترید