دیوان حافظ/کنون که بر کف گل جام باده صافست

by حافظ

۴۴	کنون که بر کف گل جام بادهٔ صافست			بصد هزار زبان بلبلش در اوصافست		۴۳
	بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر			چه وقت مدرسه و بحث کشف کشّافست[۱]
	فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد			که می حرام ولی به ز مال اوقافست
	بدرد و صاف ترا حکم نیست خوش درکش			که هر چه ساقی ما کرد عین الطافست
	ببر ز خلق و چو عنقا قیاس کار بگیر			که صیت گوشه نشینان ز قاف تا قافست
	حدیث مدّعیان و خیال همکاران			همان حکایت زر‌دوز و بوریا بافست
		خموش حافظ و این نکتهای چون زر سرخ
		نگاهدار که قلّاب شهر صرّافست

1. بعضی نسخ: کشف و کشّافست.