دیوان حافظ/کس نیست که افتاده آن زلف دو تا نیست

by حافظ

۶۹کس نیست که افتادهٔ آن زلف دوتا نیستدر رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست۵۱ چون چشم تو دل میبرد از گوشه نشینانهمراه تو بودن گنه از جانب ما نیست روی تو مگر آینهٔ لطف الهیستحقّا که چنین‌است و درین روی و ریا نیست نرگس طلبد شیوهٔ چشم تو زهی چشممسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست از بهر خدا زلف مپیرای که ما راشب نیست که صد عربده با باد صبا نیست بازآی که بیروی تو ای شمع دلفروزدر بزم حریفان اثر نور و صفا نیست تیمار غریبان اثر ذکر جمیل استجانا مگر این قاعده در شهر شما نیست دی میشد و گفتم صنما عهد بجای آرگفتا غلطی خواجه درین عهد وفا نیستگر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوتدر هیچ سری نیست که سرّی ز خدا نیست عاشق چه کند گر نکشد بار ملامتبا هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست در صومعهٔ زاهد و در خلوت صوفیجز گوشهٔ ابروی تو محراب دعا نیست ای چنگ فروبرده بخون دل حافظ فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست