دیوان حافظ/عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

by حافظ

۸۰	عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت			که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت		۴۹
	من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش			هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
	همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست			همه جا خانهٔ عشقست چه مسجد چه کنشت
	سر تسلیم من و خشت در میکدها			مدّعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت
	ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل			تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت
	نه من از پردهٔ تقوا بدر افتادم و بس			پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
		حافظا روز اجل گر بکف آری جامی
		یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت