دیوان حافظ/کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی

by حافظ

۴۶۱	کتبتُ قصّة شوقی و مدمعی باکی			بیا که بی تو بجان آمدم ز غمناکی		۴۹۲
	بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود			ایا منازل سلمی فاین سلماک[۱]
	عجیب واقعهٔ و غریب حادثهٔ[۲]			انا اصطبرت قتیلاً و قاتلی شاکی
	کرا رسد که کند عیب دامن پاکت			که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
	ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل			چو کلک صنع رقم زد بآبی و خاکی
	صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز			وَ هات شمسةَ کَرْمٍ مطیّبٍ زاکی
	دع التّکاسل تغنم فقد جری مثل			که زاد راهروان چستی است و چالاکی
	اثر نماند ز من بی شمایلت آری			اَرَی مَآثر مَحیایَ مِن مُحَیّاک[۳]
		ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند
		که همچو صنع خدائی ورای ادراکی

---

1. این مصراع با اندک تغییری از شریف رضی است که خواجه تضمین فرموده است، رجوع شود برای تفصیل مسئله بحواشی آخر کتاب،
2. چنین است در خ، سایر نسخ: حادثه ایست،
3. محیای اول بفتح میم و سکون حاء بمعنی حیات و زندگی است مانند ممات که بمعنی موت و مرگ است و در قرآن است قل انّ صلوتی و نسکی و مَحیای و مماتی للّه ربِّ العالمین و مُحیّای دوّم بضم میم و فتح یاء مشدّده بمعنی روی و رخسار است یعنی مکارم و مفاخر زندگی خودم را از روی تو می‌بینم و میدانم،