دیوان حافظ/نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند

by حافظ

۱۷۷	نه هر که چهره برافروخت دلبری داند			نه هر که آینه سازد سکندری داند		۲۱۳
	نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست			کلاه‌داری و آیین سروری داند
	تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکن			که دوست خود روش بنده‌پروری داند
	غلام همّت آن رند عافیت‌سوزم			که در گداصفتی کیمیاگری داند
	وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی			وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
	بباختم دل دیوانه و ندانستم			که آدمی‌بچهٔ شیوهٔ پری داند
	هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو اینجاست			نه هر که سر بتراشد قلندری داند
	مدارِ نقطهٔ بینش ز خال تست مرا			که قدر گوهر یکدانه جوهری داند
	بقدّ و چهره هرآنکس که شاه خوبان شد			جهان بگیرد اگر دادگستری داند
		ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
		که لطف طبع و سخن‌گفتن دری داند