دیوان حافظ/عیشم مدامست از لعل دلخواه

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی
۴۱۷ عیشم مدامست از لعل دلخواهکارم بکامست الحمدلله ۴۲۴
 ای بخت سرکش تنگش ببر کشگه جام زر کش گه لعل دلخواه 
 ما را برندی[۱] افسانه کردندپیران جاهل شیخان گمراه 
 از دست زاهد کردیم توبهوز فعل عابد استغفرالله 
 جانا چه گویم شرح فراقتچشمی و صد نم جانیّ و صد آه 
 کافر مبیناد این غم که دیدستاز قامتت سرو از عارضت ماه 
  شوق لبت برد از یاد حافظ  
  درس شبانه ورد سحرگاه  

  1. بعضی نسخ: بمستی، ق: بتشنیع.