دیوان حافظ/عیشم مدامست از لعل دلخواه
| ۴۱۷ | عیشم مدامست از لعل دلخواه | کارم بکامست الحمدلله | ۴۲۴ | |||
| ای بخت سرکش تنگش ببر کش | گه جام زر کش گه لعل دلخواه | |||||
| ما را برندی[۱] افسانه کردند | پیران جاهل شیخان گمراه | |||||
| از دست زاهد کردیم توبه | وز فعل عابد استغفرالله | |||||
| جانا چه گویم شرح فراقت | چشمی و صد نم جانیّ و صد آه | |||||
| کافر مبیناد این غم که دیدست | از قامتت سرو از عارضت ماه | |||||
| شوق لبت برد از یاد حافظ | ||||||
| درس شبانه ورد سحرگاه | ||||||
- ↑ بعضی نسخ: بمستی، ق: بتشنیع.