| | | | | | |
| ۴۲۸ |
سحرگاهان که مخمور شبانه |
|
گرفتم باده با چنگ و چغانه |
۴۲۳ |
| |
نهادم عقل را ره توشه از می |
|
ز شهر هستیش کردم روانه |
|
| |
نگار می فروشم عشوهٔ داد |
|
که ایمن گشتم از مکر زمانه |
|
| |
ز ساقیّ کمان ابرو شنیدم |
|
که ای تیر ملامت را نشانه |
|
| |
نبندی زان میان طرفی کمروار |
|
اگر خود را ببینی در میانه[۱] |
|
| |
برو این دام بر مرغی دگر نه |
|
که عنقا را بلند است آشیانه |
|
| |
که بندد طرف وصل از حسن شاهی |
|
که با خود عشق بازد جاودانه [۲] |
|
| |
ندیم و مطرب و ساقی همه اوست |
|
خیال آب و گِل در ره بهانه |
|
| |
بده کشتیّ می تا خوش برانیم[۳] |
|
ازین دریای ناپیداکرانه |
|
| |
وجود ما معمّائیست حافظ |
|
| |
که تحقیقش فسونست و فسانه |
|
