| ۴۵۲ | طفیل هستی عشقند آدمیّ و پری | | ارادتی بنما تا سعادتی ببری | ۴۶۸ |
| بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش | | که بنده را نخرد کس بعیب بی‌هنری | |
| می صبوح و شکر خواب صبحدم تا چند | | بعذر نیم‌شبی کوش و گریهٔ سحری | |
| تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین‌کار | | که در برابر چشمیّ و غایب از نظری[۱] | |
| هزار جان مقدّس بسوخت زین غیرت | | که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری | |
| ز من بحضرت آصف که می‌برد پیغام | | که یاد گیر دو مصرع ز من بنظم دری | |
| بیا که وضع جهانرا چنانکه من دیدم | | گر امتحان بکنی مَی خوریّ و غم نخوری | |
| کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن | | که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری | |
| ببوی زلف و رخت میروند و می‌آیند | | صبا بغالیه سائیّ و گل بجلوه گری | |
| چو مستعدّ نظر نیستی وصال مجوی | | که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری | |
| دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند | | چرا بگوشهٔ چشمی بما نمی‌نگری | |
| بیا و سلطنت از ما بخر بمایهٔ حسن | | وزین معامله غافل مشو که حیف خوری | |
| طریق عشق طریقی عجب خطرناک است | | نعوذ بالّله اگر ره بمقصدی نبری | |
| بیمن همّت حافظ امید هست که باز | |
| اَری اُسامِرُ لیلایَ لیلة القمر | |
