دیوان حافظ/شراب بیغش و ساقی خوش دو دام رهند

by حافظ

۲۰۱	شراب بیغش و ساقیّ خوش دو دام رهند			که زیرکان جهان از کمندشان نرهند		۱۳۳
	من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه			هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند
	جفا نه پیشهٔ درویشیست و راهروی			بیار باده که این سالکان نه مرد رهند
	مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم			شهان بی کمر و خسروان بی کلهند
	بهوش باش که هنگام باد استغنا			هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
	مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود			چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند
	غلام همّت دردی کشان یکرنگم			نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند
	قدم منه بخرابات جز بشرط ادب			که سالکان درش محرمان پادشهند
		جناب عشق بلندست همّتی حافظ
		که عاشقان ره بی‌همّتان بخود ندهند