دیوان حافظ/خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

by حافظ

۱۶۰	خوشست خلوت اگر یار یار من باشد			نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد		۲۳۰
	من آن نگین سلیمان بهیچ نستانم			که گاه گاه برو دست اهرمن باشد
	روا مدار خدایا که در حریم وصال			رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد
	هُمای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز			در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد
	بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل			توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد
	هوای کوی تو از سر نمیرود آری			غریب را دل سرگشته با وطن باشد
		بسان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
		چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد