دیوان حافظ/خم زلف تو دام کفر و دین است
ظاهر
| ۵۵ | خم زلف تو دام کفر و دینست | ز کارستان او یک شمّه اینست | ۵۴ | |||
| جمالت معجز حسنست لیکن | حدیث غمزهات سحر مبینست | |||||
| ز چشم شوخ تو جان کی توان برد | که دایم با کمان اندر کمینست | |||||
| بر آن چشم سیه صد آفرین باد | که در عاشقکشی سحرآفرینست | |||||
| عجب علمیست علم هیأت عشق | که چرخ هشتمش هفتم زمینست | |||||
| تو پنداری که بدگو رفت و جان برد | حسابش با کرام الکاتبینست | |||||
| مشو حافظ ز کید زلفش ایمن | ||||||
| که دل برد و کنون دربند دینست | ||||||